de wereld van kaat 2.0

Intellectuele constipatie

2012-01-15T11:11:00.001+01:00

Het thatcherisme staat onverminderd model voor het politieke klimaat waarin we vandaag leven. Harteloze privatiseringen en bezuinigingen, het middenveld de mond gesnoerd, vakbonden bij het grof vuil, het sociale gezicht van Europa helemaal zoek.

Alsof de tijd heeft stilgestaan.

Het is intriest dat de huidige politieke klasse in de strijd tegen de economische crisis niets beters kan bedenken dan de kille Thatcher-logica van de jaren tachtig. Niet eens de nuances van sociaal misprijzen en hardvochtigheid.

Wat een nederlaag, wat een intellectuele constipatie !

Hugo Camps in 'De Morgen', 14 janauri 2012

zoete oorlog

2012-01-11T20:51:00.000+01:00

In twee winkels heb ik dit al gezien. Dus gewoon, in de 'rayon' suiker en zoetwaren, is een ijverige ziel bezig om een krantenartikel te kleven over Stevia met niets dan slechte kritiek.
Een tijd heb ik gedacht dat dat van de producent van Candarel kwam, dat diegene die de rekken vulde (soms zijn dat toch de mensen van het merk zelf, of vergis ik me ?) een vorm van 'anti-reclame' wilden houden. Maar later zag ik (ik kan me vergissen), dat Candarel zelf Stevia zijn zijn assortement heeft opgenomen. Misschien is het dus wel dat andere merk, waarvan ik niet onmiddellijk zie dat ze stevia hebben opgenomen.

Toch blijf ik het raar vinden, zeker omdat ik het in twee supermarkten gevonden heb. Stel u voor dat een of andere ijverige ziel van de CM nu plots naast de bierbakken hun nieuwe campagnemateriaal over het gevaar van het bierbuikje hangt ?

Ik vind het uiterst verdacht !

De wondere wereld van het www !

2012-01-10T01:00:00.000+01:00

Even geleden - zondag - mij geamuseerd met twee schoonheden op het internet. Mindbloom en Pinterest.

Mindbloom is software die simpelweg over je leven gaat. Welke doelstellingen wil je bereiken en hoe ? Wat is je motivatie om iets te doen ? Grafisch heel erg mooi gemaakt vind ik, misschien zelfs té mooi waardoor je ook wat tijd verliest. Check out deze clip die meer zegt dan (mijn) woorden !

Mindbloom Life Game - Tour from Mindbloom on Vimeo.

De uitnodiging voor Pinterest zat ook al even in mijn mailbox, maar mijn account werd vandaag pas geactiveerd. Ook hier weer : geweldige software, een soort Delicious, maar nu met beelden !

Soms denk ik : ik wil wat minder voor die computer zitten. Maar hé, er valt hier veel te ontdekken én te beleven !

Het eerste boek

2012-01-09T10:13:00.000+01:00

Het eerste boek van 2012 is gelezen. Het is een totale toevalstreffer, het gevolg van de bibliotheek die hier helemaal opnieuw werd georganiseerd (volgens SISO) en het bijgevolg ontdekken van nog niet gelezen boeken. Tijdens het herschikken van alle boeken vond ik immers een nieuwjaarscadeautje van ... 2009.

Twee jaar heeft het boek geduldig op mij gewacht, hoog tijd dus !

Het autobiografisch boek vertelt het verhaal van Catherine Sanderson die blogt en door haar blog andere mensen ontmoet. Van het een komt het ander en soms weet ze zelf niet meer of ze nu wel nog Catherine is dan wel Petite Anglaise, haar nickname op de blog. Want geef toe, is niet iedere blogger virtueel knapper, socialer, alerter, attenter dan the real thing ?

Daarnet zag ik dat de blog nog altijd bestaat, maar niet meer echt bijgehouden wordt. Dat je op je blog best niet vertelt dat je dit tijdens je kantooruren doet, heeft ze zelf ervaren, het is maar of je baas je daarom kan ontslaan.

Geen superboek, maar toch goed geschreven en voor blogsters toch wel aan te raden als zeer ontspannende literatuur. En dat mag er ook soms zijn !

Catherine Sanderson, Petite Anglaise

als ik terug 20 was

2012-01-08T16:48:00.000+01:00

Pimkie vroeg aan heel wat vrouwen wat ze zouden doen als ze terug 20 waren. Een mooi filmpje is dit. De 70-jarige dame die gewoon 'a boyfriend' zou willen, deed me glimlachen, liefde en verliefdheid is wat het leven mooi maakt.

Soms mis ik wel dat gevoel van 20 jaar zijn. Dan zie ik mezelf terug in mijn studententijd, omringd door goede vrienden, in een leven dat eigenlijk bijna geheel geleid werd door mijn passies. Want als student mag je je geheel en al overgeven aan wat je boeit, leef je nog eens in een omgeving die dit alles versterkt. De grootste zorg was voor mij toen gewoon slagen en omdat na het eerste jaar al bleek dat dat niet problematisch was, mocht ik me inderdaad vol zelfvertrouwen aan die passie overgeven.

20 jaar en ook het gevoel dat de hele wereld nog open lag. Ik weet dat ik grote idealen had over wat ik zou kunnen doen als werk, dat ik totaal niet honkvast was - waar ik gretig gebruik van maakte door tussen mijn 18 de en 25 ste zowel enkele jaren in Gent, Leuven als Antwerpen te wonen en dat ik in alles "heel mobiel" was.

2 x 20 + ...

Ondertussen ben ik dubbel zou oud en kan ik misschien mijmeren dat ik 'alles ligt open mis', ik waardeer het ondertussen ook dat er een boel grote zaken zijn waar ik mij geen zorgen meer over hoe te maken : of ik wel een (goed) lief zou hebben, of ik voldoende inkomen zou hebben, of de vriendschappen zouden blijven bestaan. Ja, ja, en grotendeels zijn ondertussen de antwoorden op deze vragen.

20 terug, het is een mooie herinnering. Maar of ik echt zou willen teruggaan ?

Al bij al niet denk ik, omdat iedere leeftijd nieuwe perspectieven betekent en de weg gaande misschien 't mooiste is.

Tenslotte heb ik al geleerd dat wat écht telt trouwens toch blijft. De liefde bijvoorbeeld. De vriendschap.

verantwoordelijkheidsbesef bij de bank

2012-01-08T11:31:00.002+01:00

Onrechtvaardige structuren veroorzaken nieuwe ongerechtigheid. (...). Maar laten we dichter bij huis blijven, met een actueel voorbeeld : de kwestie van de bonus en het salaris van de manager. Bestuursvoorzitters verlangen topsalarissen, ook nadat ze de onderneming hebben geruïneerd. Bankmanagers incasseerden hun contractueel overeengekomen hoge bonussen, ook toen de economische situatie van het bankbedrijf daar absoluut geen aanleiding toe gaf. Hier dient zich niet alleen de kwestie van matigheid (zelfbeheersing) aan, maar ook die van structurele gerechtigheid : de een verarmt en de ander weet niet war hij zijn geld aan moet uitgeven. Ik ben er in principe tegen dat in dergelijke situaties de staat altijd ingrijpt. We mogen bij banken toch zoiets als verantwoordelijkheidsbesef veronderstellen : dat ze zelf voor toezichthouders zullen zorgen en dat ze zich zullen onderwerpen aan de door hen zelf opgelegde regels. De elite van ons leidinggevend kader geeft een brevet van onvermogen af als ze van buitenaf moet worden beteugeld.

NOTKER, W. De zeven zuilen van geluk, Averbode 2011

Ik kan daar moedeloos van worden. Dat banken gered worden, daarvan kan ik de noodzaak van begrijpen, al zou het natuurlijk nooit zover mogen komen. Maar toen ik gisteren over de bonussen van Dexia hoorde en dat dit is om het 'goede personeel' te houden, dan kan ik niet anders dan besluiten dat een kleine groep mensen (die van de topbonussen) zeer goed voor zichzelf weet te zorgen en wellicht op die manier dat ze totaal buiten schot blijven wat ze ook doen. Verantwoordelijkheidsbesef hoort blijkbaar niet bij de omschrijving van een (top-)bankjob.

om te onthouden ...

2012-01-07T10:58:00.000+01:00

Mindfullness

1. In het nuzijn

Meer in het nu zijn : datis mindfullness. Dat betekent niet dat je geen plannen mag maken voor detoekomst; het gaat om de intentie waarmee je met die toekomst bezig bent. Schrijvervan het boek ‘De kracht van het nu’ Eckhart Tolle : “opruimen na de afwas, eenstrategie voor een bedrijf ontwikkelen, een reisje voorbereiden – wat isbelangrijker : het proces zelf of het resultaat dat je door dat proces wilbereiken ? Dit moment of een toekomstig moment ?”

Uit : de stilte spreekt,Eckhart Tolle, Ankh – Hermes.

Uit de Flow Special 'Mindfullness doeboek' 2011

Simpel !

2012-01-06T12:33:00.002+01:00

en wie er persé nog tekst bij wil kan dat hier vinden.

prepensioen jobs in plaats van prepensioen

2012-01-04T15:52:00.001+01:00

Door de nieuwe pensioenhervorming ziet de nabije toekomst van sommige collega's er plots heel anders uit. In plaats van nog een jaar, of twee jaar te werken, wordt dat 7 jaar.

Daar heb ik toch wat mee te doen en ook al begrijp ik best dat we met z'n allen langer moeten werken (of liever : mogen, want het is toch het gevolg van een betere gezondheidszorg en een hogere levensverwachting), heb ik best wel met hen te doen. Misschien hadden ze al concrete plannen (een jaar is niet zo ver) of telden ze al een beetje af. Maar goed, die collega's van mij die houden het nog wel even vol.

Bij Barbaramama las ik een uitdagend berichtje dat er zijdelings mee te maken heeft. Niet zozeer met dat 'lange werken' maar : moet ik nog 20 jaar hetzelfde doen ? En misschien heb ook wel heel andere talenten. Zij is een veertig en verpleegster. Afgezien van het feit dat ik mij afvraag of alle jobs sowieso goed uit te oefenen zijn eens de 60 gepasseerd denk ik dat ze gevoelige snaar raakt die wel eens met het pensioendebat te maken heeft.

Het zou wel eens kunnen dat mensen echt wel willen blijven werken maar niet hetzelfde willen doen, dat ze tegen dan uitgebrand zijn, op automatische piloot werken en nog weinig vreugde in hun werk vinden.
Ik heb trouwens niet de indruk dat de meeste mensen die op pensioen willen - en gezond zijn - aan het eind van hun krachten zijn en zich willen terugtrekken uit de maatschappij om enkel en alleen maar een huisje-tuintje leven te leiden. Sommige van mijn gepensioneerde vrienden zijn heel actief in het vrijwilligers werken en ondersteunen onzichtbaar veel mensen. Denk maar aan de voor de hand liggende oma's en opa's in een maatschappij met een tekort aan kinderopvang en drukke ouders met weinig tijd voor hun kinderen. Niet dat ik het 'maar normaal' vindt dat grootouders dit doen. Ik weet niet of ik, nu nog 'in de kinderen' zo gretig ben om 'het nog eens te doen', maar mochten alle grootouders morgen plots 'afhaken', dan zou het land toch een beetje stil liggen denk ik en dat is niet het enige dat ze doen.

Komt de groep mensen voor wie de job te zwaar wordt eens de zestig gepasseerd. Ik besef dat het een heikel onderwerp is, maar mensen in de verzorging, met onregelmatige diensten, die veel moeten tillen, is dat evident ? Kleuterleidsters die ondertussen zelf oma zijn, voor een klas ? Als zoveel jonge leerkrachten in het onderwijs afhaken omwille van de werkdruk en vooral de stress, mag je dan verwachten dat een zestiger géén problemen daar onverschillig voor is ? Zo zijn er vast nog een aantal jobs, ik noem er maar enkele.

een pleidooi voor pre-pensioenbanen

Zou het een oplossing zijn om deze mensen een alternatief te bieden ? Of de jobs die ze uitvoerden, 'zachter' te maken door de werkbelasting te verminderen ? Ik verzin maar wat : dat die postbode van zestig wat minder straten moet bedienen ? Dat die leraar minder uren moet presteren ?
Of zouden er lieden zo creatief kunnen zijn om zoiets te zien als pre-pensioenbanen ? Iets helemaal anders dus, maar toch nodig in de maatschappij en iets waarin een zestiger zich nuttig voelt en niet overvraagd ?

Zo zou ik het best vinden mochten een oudere heer of oudere dame aan het onthaal van de bibliotheek zitten die heel belezen is en tijd heeft. Of misschien kan iemand al zoals leesmoeders hier en daar (het zijn nu wellicht allemaal leesoma's !) kinderen individueel of in kleine groepjes helpen bij het lezen. Of misschien kan ik als leerkracht uit het middelbaar onderwijs, ouders en leerlingen helpen met ADHD, autisme, leren leren. Die nood is ontzettend groot, maar de zorg is zeer klein.

Prepensioenbanen zouden de werkdruk én de frustratie van de actieve beroepsbevolking kunnen drukken. Frustratie en werkdruk omdat zij er de tijd niet voor hebben.

Is dat financieel haalbaar ? Ik heb er geen idee van. Ik weet wel dat ik (nu al !) minder ambitieus ben dan toen ik 25 was en het niet erg zou vinden om als 60er een job te hebben met 'minder prestige' en minder werkdruk. Wie als 60er een (nieuwe) job aanneemt zoekt eerder naar voldoening en zingeving en doenbaarheid. Het hoeft niet ambitieus te zijn, er hoeven geen doorgroeimogelijkheden te zijn en het mag best een plaatsje in de schaduw zijn denk ik.

Maar dat lost natuurljk nog het probleem niet op van Barbaramama : wil ik als veertiger nog 20 jaar dezelfde job doen ? Want die vraag kan zo dreigend zijn dat het gevoel alleen al 'nog 20 jaar van dat' iemand moedeloos doet verlangen naar 'pensioen' ; terwijl hij of zij misschien gewoon iets anders wil.

ode aan het alledaagse

2011-12-30T11:14:00.000+01:00

Ik roep loopmaat Julie & Partner uit tot de Meest Verstandige Eindejaarsvierders van allen. Terwijl wij hier het zoveelste lijstje boodschappen doen en het huis nog maar eens van boven tot onder wordt schoongemaakt, zijn zij geheel en al zorgeloos om eten en drinken en hoeft het schoonmaken voor hen ook al niet want ze zijn niet eens thuis.

Weg met de geit, moeten ze daar gedacht hebben of liever : weg op de skilatten, want ze vertoeven in een of ander ski-oord.

Wellicht zou het nog te druk zijn voor mij, zoveel mensen opeengepakt in een te kleine hotelkamer, maar ze zijn tenminste ontsnapt. Ontsnapt aan de feesten en de drukte, de obligate zoenen en geschenken, de lijstjes, de overvolle magen, het aanschuiven in de winkels met overvolle karren.

Kerst en Nieuwjaar. Twee feesten op amper 8 dagen, teveel eten, teveel drukte, teveel zoet, te veel volk, kortom : van alles teveel.

Voor sommigen zijn dit hoogdagen, niet in het minst voor vele zelfstandigen - en het is hen zeer zeker gegund - maar mij kan het bekoren.

Niemand verplicht me natuurlijk om mee te doen.

Ach nee ?

Laat dat laatste nogal tegenvallen. Familiefeesten : zeg daar maar eens nee tegen. Dat lukt niet. En met alle begrip. Familie, dat is samenkomen. Een familie die niet samenkomt houdt op familie te zijn, wat de mogelijkheden van de digitale wereld ook zijn. En natuurlijk, het is prachtig om familie te hebben. Alleen - en dat zit me steeds hoger - lijkt het hoofddoel van zo'n feest het binnen werken van zoveel mogelijk eten.

Wie heeft in hemelsnaam beslist dat feesten en eten onvoorwaardelijk samen gaan en er zonder (goed en veel) eten geen feest is ?

Wanneer ik dit tegen manlief zeg staart hij naar mij alsof ik aan anorexia lijd, want als er één ding is dat hij aan mij zou willen veranderen (er zijn er beslist meer) dan is het mijn eetlust. Of nee, tel daar ook maar drinken bij, want verder dan 1 glas alcohol waag ik mij niet, de aantrekkelijkheid van iemand die 'glaasje op heeft' ontgaat me totaal, evenals de humor die dan komt boven drijven.

Nee, ik ben geen feestvierder en bijgevolg wellicht gigantisch saai. Het liefste liet ik deze dagen aan mij voorbij gaan en nodigde ik de vrienden uit voor een etentje ergens in januari, zomaar, niet om te feesten - hun vriendschap is een feest op zich - niet de maag vol te proppen maar om doodgewoon van hen te genieten, van hun alledaagse verhalen en hun alledaagse kleren, hun alledaagse verzuchtingen en hun alledaagse zelf.

Een januarifeest voor het alledaagse dus. Voila, weeral een reden om te feesten !

een boek is altijd goed

2011-12-29T10:43:00.000+01:00

Dit jaar heb ik het bijzonder moeilijk gehad met de cadeautjes. Vroeger kon ik er maanden op voorhand mee bezig zijn en de 'berg' cadeautjes groeide dan ook aanzienlijk, zeker voor wie mij zeer lief is. Want ach, dit is nou 'net iets' voor hem, dat gaat hij leuk vinden enzovoort.

Niets daarvan dit jaar. Het leek alsof iedereen alles al had. Dit jaar werden de familiecadeautjes gelukkig geruild voor één cadeau voor de persoon wiens naam je trok. Dus niet voor ieder nichtje, neefje, ... een apart cadeau maar eentje, zoals het wellicht in vele families verging. Maar omdat het bedrag toch redelijk was werden lijstjes gevraagd, wat ik wel net zo makkelijk vond, want je wist tenminste zeker dat de andere het fijn zou vinden en dat je cadeau niet op Ebay belandde.

Zelf moest ik ook een lijstje opstellen en in eerste instantie ging me dat slecht af. Tenslotte werd het vooral een lijstje van boeken. Nog méér boeken dus. En ik kreeg inderdaad een boek uit het lijstje, een 'zeer aan te bevelen' boeken trouwens, eentje waarvan ik vind dat iederéén het moet lezen !

Dit boek relativeert enorm, want je hoeft niet eens halverwege te zijn om te merken dat al wat onze politici het voorbije jaar bezighield er al decennia oud is. Kiesstelsels, kieskringen, het is geen exclusiviteit van de 21ste eeuw. Het was wel gekomen.

Nieuwjaar komt eraan en omdat mijn echtgenootje een superfan is van cadeautjes gaat de ronde nog eens door. Opnieuw stapelen de cadeautjes zich hier op, waarvan zowaar 3/4 in het rode 'De Standaard Boekhandel' cadeaupapier verpakt zijn. Nog eens boeken dus. Boeken voor ons huis dat volstaat met boeken. Maar boeken ook die ons maken tot wat we zijn : een gezin waar veel gelezen wordt, waar de tijden ingedeeld worden in interessevelden, de 'astronomieperiode', de 'middeleeuwse periode', de 'cognitieve gedragspsychologieperiode' , de Einsteinperiode, naargelang het onderwerp dat in zwang is. Met de onderwerpen van onze bibliotheek zou je zo een tijdslijn van ons gezin kunnen maken.

En opeens besef ik : als het boeken zijn, dan is mijn wrevel over cadeautjes onmiddellijk over.
Een boek is altijd goed.

J. Koppen, Belgische politiek voor Dummies

Examenstress (bij ouders)

2011-12-08T10:22:00.001+01:00

Het is ook hier begonnen : de examenstress. Nu is dat al bij al niet zo erg. De oudste rondt momenteel zijn laatste jaar ASO af en doet dat met ernst. Ik herinner me nog toen hij - begin van het ASO - examendagen als halve vakantiedagen zag, je was tenslotte vrij in de namiddag. En omdat diezelfde oudste tijdens het jaar alles wel netjes bijhield en er geen vakken waren waar er gesukkeld werd, werden die namiddagen gevuld met herhalen.

Nu zit hij in het laatste jaar en 't is toch wat zwaarder geworden. Wat ik vooral zie is dat het inzicht veruit primeert op het 'leren'. En zo moet er misschien ook meer gewerkt worden, wat beide kinderen beschikken hier over een schitterend geheugen.

Voor de jongste zijn examens ook weer iets van 'daar gaan we weer'. (3 ASO) Vervelend, maar gewoon hard werken. Want dat doet ze gewoon. Ze legt de lat hoog en werkt 'gestaag' verder.

En wij, ouders denken : oef. We moeten daar helemaal niet achter zitten en we moeten niet eens zeggen dat ze moeten studeren want dat doen ze sowieso. Wij vragen geen lessen op, we controleren niets, we weten welk examen ze hebben en vragen op het eind van de dag of het gelukt is : hun planning en of ze er door zijn geraakt. Mochten er al vragen zijn van niet begrijpen dan kunnen ze bij ons terecht, zij het dat de jongste ook al eens uitleg vraagt aan de oudste. Maar meer moet dat dus niet zijn.

Ik besef dat dit een zegen is. Wij hebben het zelf ook nooit anders gekend. Manlief noch ik hebben ouders gehad die naast ons zaten om te leren of om ons te controleren. In alle eerlijkheid kan ik mij niet herinneren dat er kinderen in mijn klas waren die wél ouders naast zich hadden.

Nu hoor en lees ik hier en daar dat ouders speciaal verlof nemen om naast hun kinderen te zitten om alles mee te leren. Chapeau ! Anderzijds denk ik : hier klopt toch iets niet. Ligt het aan de school en de leraars die het dan niet genoeg hebben uitgelegd ? Is het overdreven van een school om te vragen dat leerlingen zelfstandig kunnen werken ? Als dat een noodzaak is voor een groep kinderen (dat ze het inderdaad niet kunnen) dan stelt zich een volgend probleem : hoeveel ouders kunnen zich vrij maken, middag na middag ? Want dat duurt toch gauw 10 dagen ? En voelen al die ouders zich dan nog sterk genoeg om al die vakken mee te studeren en op een ietwat deftige manier uit te leggen ? Onlangs - ik ben even de referentie kwijt - zag ik nog op de Nederlandse Televisie een uitzending waar aangetoond werd dat dit zelfs heel verwarrend kan zijn voor een kind, zeker als het bijvoorbeeld over wiskunde gaat. De gebruikte methode van vroeger blijkt niet dezelfde te zijn als deze van nu.

Maar goed, het ene kind is het andere niet. Het ene zal meer zorg nodig hebben dan het andere.
Al blijf ik mij afvragen of we onze jongeren in het algemeen niet ferm onderschatten en zo bang zijn dat ze eens uitschuiven (een kind met een onvoldoende als gevolg van niet studeren haalt dat heus wel op als het de leerstof aan kan) dat we alles doen om dat uitschuiven te vermijden.

Maar zoals gezegd, het ene kind is het andere niet, net zoals de ene ouder de andere niet is.

Bij deze : aan alle kinderen en ouders met examens : veel succes !

eReader versus tablet

2011-12-05T14:49:00.001+01:00

Ondertussen is bovenstaand boek uit en ik kan het alleen maar aanraden. Origineel, zelfs een beetje poëtisch. Alleen, 'plots' was het boek 'gedaan'. Het einde overviel me.

Kwam dat nu door dat boek, het verhaal of zat er iets anders achter ? Ik vrees het laatste. Omdat ik het boek als E-book las had ik niet echt door waar ik zo ongeveer in het boek zat. Voor mijn part had het nog kunnen blijven duren, het verhaal. De Eenzaamheid van de priemgetallen is immers geen thriller of detective waarvan je weet : als dat laatste stukje nog past is de puzzel af.

Anders was dat met het "Blauwe Maandag" van Nicci French. In dit boek is voor het eerst Frieda Klein, een psycho-analytica, het hoofdpersonage. Ook dit boek heb ik als E-book gelezen, maar hier was het einde helemaal niet onverwacht. De stukjes vielen allemaal op hun plaats en dan weet je : dit is het einde. Al wat er nog zou bijkomen zou trouwens ballast zijn.

Het is trouwens niet zo dat je bij een Ebook niet weet waar je ongeveer zit, je kan je 'progress' zien, zowel (percentueel bij bij) wat het hoofdstuk betreft als wat het hele boek betreft. Maar fysiek valt dat natuurlijk minder op, bij een 'echt' boek zie en merk je dat continu bewust en onbewust : zoveel bladzijden voorbij, zoveel nog te gaan.

eReader versus tablet

Ondertussen ben ik al aan het volgende E-book bezig en mijn argwaan tegenover E-books verdwijnt zienderogen.

Ik lees mijn E-books op een tablet, manlief heeft resoluut voor een E-reader gekozen. Ik had de tablet al maar werd pas enthousiast toen het lief met de E-Reader begon. Als ik zelf opnieuw zou moeten kiezen, dan zou ik niet weten of ik opnieuw voor de Tablet dan wel voor de E-Reader zou gaan. De E-Reader is veel minder belastend voor de ogen, wat toch niet min is. Hij is merkelijk lichter en compacter. De Tablet is robuuster, het is minder goed voor de ogen (werkt niet met eInk, er is een serieuze lichtgevende bron- maar hij is dan wel weer meer flexibel wat betreft het omgaan met verschillende formaten. Voor één ding heeft hij nog met kleine stip mijn voorkeur : ik kan 's nachts zonder lichtje lezen en stoor daardoor mijn echtgenootje niet. Ik heb het lichtje exact waar het moet zijn en kan heel duidelijk alles lezen. Het voordeel aan het nadeel dus.

Met een ebook in bed

2011-11-12T18:52:00.001+01:00

Geen idee dat het bestond, een 'vrouwenthriller', maar dat hij vrouwen zal smaken kan ik best geloven.

Hier de voorstelling van het boek', maar wees gerust, het is al vertaald en lag al in mijn lokale bib te lonken !
In het Nederlands : Gudenkauf, voor mijn zusje

Ik heb het boek in twee dagen uitgelezen. Op de flap staat er dat het verhaal zo uit de krant kon komen en dat is echt wel zo. Het is zo levensecht spannend !

Voor dit boek heb ik een heel aantal boeken van Lee Child verslonden. Zijnde :

De boeken van Lee Child zijn goed geschreven, hebben een goede vaart en behoren wellicht eerder tot de 'mannenthrillers' dan wel de zogenaamde vrouwenthrillers ! Ze draaien altijd rond hetzelfde personage : Jack Reacher, een ex-militair die door de Verenigde Staten zwerft. Ideaal om mee naar bed te gaan, want ook niet zo erg dat je er nachtmerries van krijgt !

Ondertussen blijkt dat er een film in de maak is met Tom Cruise die de rol van Jack op zich zal nemen. Hmmm afgelikte Tom als ruige Jack ? Ik zie het Brad Pitt eerder te doen !

Omdat ik dergelijke boeken bijna alleen in bed lees en mijn echtgenootje vroeger in slaap valt is het iedere keer lezen met de zaklamp. Ouderwets en echt wel te doen (voor een goed boek heb ik wel iets over) maar handig is iets anders. Het lief moet hetzelfde gedacht hebben en zette gisteren meteen een hele reeks ebooks op mijn tablet. Gedaan met lezen met de zaklamp maar nu gewoon op de tablet in bed. Gedaan ook met al die boeken rond het bed.

Gisteren ben ik begonnen aan 'De eenzaamheid van de priemgetallen' een boek dat ook al verflimd is en wel met Isabella Rossellini was weer wel voor ... heel wat procent, want zo'n ebooks hebben geen bladzijden maar werken met procenten. Tenminste, dat is wat ik er toch gisteren van zag. Geen gedoe met het vinden (en verliezen) van een bladwijzer, want die kon ik mooi digitaal plaatsen. Ik denk dat het ebook hier wel z'n plaats zal vinden, maar dan enkel voor wat romans betreft. Wij hebben de voorbije weken zwaar geïnvesteerd in het inrichten van een bibliotheek in ons huis en dat zouden we niet doen als we beiden geen grote fans van het 'papieren' boek zouden zijn. Wellicht zal onze bibliotheek alleen de non-fictie boeken herbergen, met daarin ook grote kunstboeken en fotoboeken, de romans blijven wellicht op zolder of we geven ze gewoon weer weg. Romans lees ik zelden twee keer. Of worden ze vervangen door het ebook ? Ook dat is mogelijk. Non-fictie is een ander verhaal. Bij non-fictie maak ik graag aantekeningen, markeer ik hele stukken zoals een student en steek zelfs soms kleine samenvattingen of schemaatjes tussen de blaadjes.

Voorlopig blijft het papieren boek hier dus echt gewaardeerd, al mag het in bed wat 'lichter' ; letterlijk en figuurlijk !

let's disco !

2011-10-18T18:15:00.003+02:00

't zou zo in een of andere hippe discoclub passen denk ik. Niet dat ik er iets van afweet, van zo'n clubs en eigenlijk ook niet van eten. Maar in plaats van te wachten op feestje nummer zoveel maak ik alvast een feestelijk hapje voor een doordeweekse dag : vismousse met meloen !

vegetarisch is niet ingewikkeld

2011-10-17T12:38:00.002+02:00

Ik word een specialist in 'supersnel koken' en het lief tevreden stellen. Toen hier, zonder veel gesprek en getwijfel, beslist werd om vlees te schrappen of te beperken tot een minium (gevolg zijnde van Jonathan Foer's 'Dieren Eten'), dacht ik dat het onmogelijk zou zijn om gevarieerd te eten. Verder dacht ik dat dat we altijd dure en zeldzame ingrediënten zouden moeten kopen, dat we bij wijze van spreken verplicht zouden zijn om naar speciale winkels te gaan.

Maar nee hoor, we doen het nu al ongeveer een half jaar en het smaakt, we doen onze inkopen nog altijd in de Carrefour/Delhaize/Aldi/Lidl (allen aanwezig in een straal van 3 km, de Carrefour op 500 m) en nee onze kast staat niet vol vreemde ingrediënten.

En dan de recepten. Ik probeer graag van alles uit, maar heb weinig liefde tot het koken en veel tijd wil ik er ook al niet aan besteden.

Momenteel ben ik grote fan van "Snel&Gezond, bijzondere recepten voor mensen met een druk bestaan" van Louise Pickford. Met al veel te veel kookboeken in huis haal ik ze momenteel gewoon uit de bib en kies de recepten die ik leuk vind. Vandaag wordt het dus een champion-mascarponepizza.

Vorige week nog maakte ik een venkel en citroen risotto. Om je vingers af te lekken ! Hier kwam wel een goeie scheut wodka bij en saffraan. Dan nog een paar muntblaadjes uit de tuin erop en oooo smullen !

Jeneverfeesten in Hasselt

2011-10-15T19:20:00.001+02:00

We waren er voor de boeken, niet voor de jenever, maar genoten van deze superlekkere koffiebar !

als je geen zin hebt om te koken

2011-10-14T19:27:00.002+02:00

maar toch lekker wil eten dan maak je gewoon quiche. Wat moet hier in ? Zalm, carpaccio, erwtjes en eitjes. Een kind kan het maken.
Bladerdeeg (ik koop dat gewoon) en in een kom de eieren (ik nam er 3), de carpaccio (ik nam 200 gr.), de erwtjes (ik nam 150 gr.) door elkaar mengen, peper en zout. Blokjes zalm op de taartbodem leggen, alles overdekken met het mengsel van de kom en hup 30 minuten in de oven. Nu ik het aan het opschrijven ben bedenk ik dat er best meer groenten zouden mogen zijn. Mislukken kan niet, dus de volgende keer meer groenten !

En o dat smaakt ! Beter nog is er net voor het serveren een paar blaadjes munt op leggen, je lekt je vingers af !

Eten fotograferen is dan weer iets helemaal anders, want op de een of andere manier ziet dat er zelden smakelijk uit op foto's !

Verleiding

2011-10-12T16:10:00.001+02:00

gitaarles

2011-10-07T11:20:00.001+02:00

spannend

2011-10-06T11:19:00.001+02:00

Sinterklaas

2011-09-04T10:31:00.001+02:00

Dit heb ik ooit aan Sinterklaas gevraagd, ik was er helemaal weg van ! Onmogelijk dat mijn ouders er toen zoveel geld hebben voor neergeteld, al hebben ze er wel een hele rit moeten voor maken.
En zie, alles komt terug, nu wordt deze organizer verkocht als vintageproduct tegen een schandalige prijs. Ik had 'm in het oranje, exact dezelfde.

Waarom hielden mijn ouders toch niet al mijn spullen bij ? Tien jaar moet ik geweest zijn, zoiets. En natuurlijk al 'op de hoogte'. Het doet me toch met heimwee terug denken aan die tijd.

1 september !

2011-09-03T20:03:00.000+02:00

liefste dochter

2011-08-05T20:57:00.005+02:00

"Wist je, dat je gemaakt bent van sterrenmateriaal, mijn liefste dochter?"

Gesprek tussen vader (mijn echtgenoot) en dochter (14) over het ontstaan van het heelal.

vakantie in foto's

2011-08-05T16:38:00.000+02:00

vakantie in foto's

2011-07-31T22:55:00.002+02:00

Vroeger - nog niet zo heel lang geleden - reisde ik veel en ver. Europa was iets voor tussendoor. Van alle reizen bracht ik poppen mee. Tot voor kort waren ze netjes uitgestald, maar vandaag had ik er precies genoeg van. Dozen vol poppen en herinneringen dus. Poppen uit India, Nepal, Bali, Thailand, China en nog wat oosterse landen, want daar heb ik het meeste gereisd.

Helemaal weg niet, maar toch op zolder.

vakantie in foto's

2011-07-28T14:31:00.000+02:00

vakantie in foto's

2011-07-27T21:24:00.001+02:00

vakantie in foto's

2011-07-26T14:34:00.000+02:00

vakantie in foto's

2011-07-24T17:53:00.001+02:00

vakantie in foto's

2011-07-22T17:57:00.000+02:00

vakantie in foto's

2011-07-21T17:56:00.001+02:00

vakantie in foto's

2011-07-18T22:25:00.001+02:00

terug naar huis ....

2011-07-17T17:46:00.000+02:00

vakantie in foto's

2011-07-14T22:29:00.000+02:00

Hier is het warm !

2011-07-13T20:57:00.000+02:00

vakantie in foto's

2011-07-11T22:30:00.000+02:00

vakantieproject : minder spullen

2011-07-06T15:20:00.000+02:00

Het vakantieproject kadert in het Geluksproject en vandaag doe ik een poging om spullen weg te doen. Spullen kosten tijd en energie, allemaal mooi beschreven in 'waarom minder spullen gelukkig maakt'.
Terwijl ik dat lees denk ik : 't is waar, zoveel gerief (vanalles !) dat eigenlijk niet eens van plaats verandert maar alleen maar plaats inneemt ! Enthousiasme alom !

Maar nu ik werkelijk wil beginnen aan een klein project (we vullen 2 kartonnen dozen voor de kringloopwinkel) slaat de twijfel me weer om het hart. Want dan denk ik : ho, misschien kan ik dat ooit wel gebruiken. Of : het is wel mooi. Of : dat was toch redelijk duur. Er zijn ook spullen waar herinneringen aan vast zitten. Spullen die ik gekregen heb 'je kan dat toch niet wegdoen ?'.
Dus makkelijk gaat dat toch niet.

Daarom begin ik vandaag met de 'vanzelfsprekende' zaken, dingen waar geen twijfel over bestaat. Ik ga het huis rond en kieper alles in die doos dat ik zonder verpinken kan missen. Tot ik 2 dozen heb. We zullen es zien hoe snel dat gaat zie !

Update : 3 dozen zijn het geworden !

what's on a man's mind ?

2011-07-05T19:26:00.004+02:00

Ik heb niet zo'n praatgrage echtgenoot en dat is een beetje een understatement. Opposites attrack zeggen zeggen sommige of juist niet, zeggen andere.
Hoe dan ook, het Lief is zwijgzaam.

Deze morgen reden we richting stad voor wat inkopen en wel in volledige stilte. Zelfs voor mij - notoir babbelaar - kan stilte deugd doen.
En hier komt het.

Hij : Ik heb hout tekort voor mijn huis.
Ik : ?
Hij : ik zou hout kunnen kopen van de houthakkerij, maar die is niet gebouwd en daar heb ik ook hout voor nodig.
Ik : oeie, dat klinkt niet goed. (denkend dat het wel ergens toe zal leiden en het klonk toch een beetje zorgelijk)
Hij : ik kan natuurlijk andere huizen afbreken en dat hout gebruiken.

Ik wens hem goede moed en vermoed dat het gaat om The Settlers. Ik ben totaal geen gamer, heb er het talent niet voor en al zeker het geduld niet.

Na de boodschappen (hij naar de typisch 'mannelijke' winkels, ik naar de 'vrouwelijke',) spreken we af op de markt van Aarschot. De markt van Aarschot is in volle heraanleg. We genieten van een koffie en de rustige voormiddag. Tussendoor worden we gestoord door het lawaai van de werkers op het plein.

- Ho, dat doet er mij aan denken dat ik ze aan het werk moet zetten, ze moeten wel doordoen hé ?

Settlers dus. Of hoe hij vakantie ziet.

Hij heeft de computer trouwens verlaten. Vandaag stond er kajakken op het vakantieprogramma. In volle stilte, zonder motor en zonder ook maar een digitaal windje !

de schrik dat het vlug voorbij zal zijn

2011-07-04T09:17:00.000+02:00

62 dagen vakantie, dat is natuurlijk niet niets en toch is de schrik er dat het weer allemaal veel te vlug voorbij zal zijn. Het getal is immers zo groot dat een mens vergeten zou wat een geschenk dat is, en de dagen achteloos voorbij zou laten gaan !
Zoals alle jaren willen we dat niet en proberen daarom iedere dag iets leuks te doen, zeg maar een specialleke of een hoogtepunt. Niet dat we van her naar der trekken, het lief is een huisduif en ik een postduif met 'grote drang altijd weer naar huis te gaan'.
Vandaag begonnen met een zwemtraining, daar kan ik van genieten, al is dat niet zo vakantie-achtig, ik doe dat immers ook tijdens het schooljaar. Van alle sporten die ik doe (lopen/fietsen/zwemmen) vraagt het vertrek naar het zwembad nooit moeite, dat kan altijd !

Maar omdat het leven niet alleen sport is (nee ? ) vandaag gewoon een lekkerluie fietstocht gemaakt met het lief. Genietend van het Hagelandse landschap en het supermooie weer !

het begin van de vakantie

2011-07-03T09:17:00.000+02:00

Meer op mijn sportblogje !

horten en stoten

2011-06-29T21:08:00.000+02:00

De vakantie komt hier een beetje in horten en stoten, want we krijgen nu en dan al een (halve) dag vrij maar moesten andere dagen dan weer dubbel hard en lang werken.

Gisteren zo'n dag thuis : begonnen met ontbijt buiten, stralende zon nog. Gaan zwemmen en ervan genoten, want iedereen had natuurlijk voor het grote buitenbad gekozen en niet voor het klein maar fijne zwembad binnen.

Deugd dat dat doet, vakantie. Deugd om tijd te hebben voor alles, om met volle aandacht te kunnen zijn met wat je bezig bent en hoofd eindelijk niet aan nog honderd-en-één dingen moet denken. Geest en lichaam zijn dankbaar ! Eindelijk geen gejaag !

En toen kwam 'vandaag', zo'n dubbel hard te werken dag, en dat deed zeer, vooral deze morgen. Niet dat ik een langslaper ben, geenszins, maar weer naar het werk trekken, om een hele dag op een stoel te zitten en te vergaderen, om honderden cijfertjes te zien en te wikken en te wegen.

Gelukkig waren we allemaal in Blijde Verwachting. Van de vakantie natuurlijk. En kwam er nog enige lichtheid van leven aan te pas.

Vakantie, ik zie er zo naar uit.

gewoon schoon

2011-06-28T21:03:00.002+02:00

en dus om te delen...

't was warm

2011-06-28T09:14:00.001+02:00

op zoek naar geluk

2011-06-23T21:30:00.007+02:00

Een tijdlang geleden heb ik The HappinessProject gelezen en was daar heel enthousiast over. Sedertdien probeer ik, zoals Gretchen Rubin het schrijft 'bewust aan geluk' te werken. Dat heeft natuurlijk met 'daden' te maken maar ook met reflectie. Het onderstaand boek paste in dat voornemen al vind ik zowel titel als kaft van het boek 'op niets trekken', maar dat is wellicht gedaan om het 'verkoopbaarder' te maken. Hadden ze als titel 'het hoe en waarom van je stemming' gezet, had het natuurlijk niet zo blits geklonken.

De schrijfster is een neurochirurge die zich geconfronteerd zag met de diagnose van bi-polariteit, ervaring én kennis tegelijk.

Vooreerst schetst ze 4 basisstemmingen :

angst
actie
kalmte
depressie

Deze stemmingen kunnen we op twee assen (horizontaal en verticaal) plaatsen.

Onze stemmingen worden volgens haar door 5 zaken beïnvloed
omgeving

relaties
gezondheid
aard
omgeving
kennis

En dan gaat ze iedere keer op nieuw zoeken hoe het een invloed heeft op het andere en hoe je dit kan 'sturen'. Een 'teveel' van zelfs een positieve stemming heeft altijd een keerzijde : wie te actief is mist de kalmte om te plannen, om door te denken en consequenties te zijn. Wie te kalm is raakt misschien nooit tot echte actie en blijft veilig waar hij is.

Wat ik positief vond aan het boek is dat het je bewust maakt van je stemmingen en van wat je stemming beïnvloedt. Verder kan je met die kennis ook aan de haal door je stemmingen ook bewust te beïnvloeden. Stemmingen hebben te maken met energie, het is niet te verwarren met emoties.

Voor pubers zou dit - maar dan op hun maat gesneden - een echt houvast kunnen zijn. Pubers zien zichzelf dikwijls van de ene stemming naar de andere geslingerd, en een inzicht in deze stemmingen of hoe ze deze kunnen beïnvloeden zou hen het leven alvast wat lichter maken.

Het boek is geen verzameling met recepten voor een betere stemming. Het gaat over inzicht (ook neurologisch) in stemmingen en als ik het zo mag noemen 'energie huishouding'. Door het boek goed te lezen word je je bewust van wat jouw stemmingen (of energie) positief en negatief beïnvloeden. Door er opmerkzaam voor te zijn heb je er meer invloed op en blijf je hopelijk gemakkelijker aan de rechterkant van het kwadraat (actie/kalmte) en liefst ook een beetje in het midden ervan.

L. MILLER, Moodmapping, je routeplanner naar geluk, Deventer 2010

en hier de bijhorende website : http://www.moodmapping.com/

zalig leven

2011-06-22T12:14:00.000+02:00

Gewoon al de gedachte aan vakantie geeft mij tonnen energie, weerom een bewijs van de kracht van de gedachte, alleen weet ik uit ervaring dat 'doen alsof' echt niet altijd hetzelfde effect heeft ! Plots heb ik tonnen energie en plannen om zowat het hele huis binnenstebuiten te keren, te verven, op te ruimen, te studeren, zalig gewoon !

Eigenlijk heb ik vooral zin om te werken ! Luieren zit er bij mij niet zo in, maar gewoon de gedachte dat het 'niet moet', 'niet hoeft', dat maakt van ieder werk een veel groter plezier ! Misschien kan ik hier grote conclusies uit trekken maar laat ons eerlijk zijn , het werk dat ik doe om den brode 'moet echt wel', al klaag ik niet omdat ik in mijn job veel zelf kan regelen, zoals wanneer ik werk en hoe ik het aanpak.

Ho, vakantie, helemaal verliefd op jou !

aanrader !

2011-06-21T19:00:00.000+02:00

En hier nu een zalig mooi boek !

In twee dagen uitgelezen (ja ik moet nog een beetje werken) en o zo genoten van de taal, de humor en natuurlijk de fratsen van de goden. Zwaarte is immers een moderne bewerking van de mythe van Atlas en Herakles.

Mijn vader was Poseidon. Mijn moeder was de Aarde.

Mijn vader hield van de krachtige contouren van mijn moeders lichaam. Hij hield van haar afbakeningen en haar grenslijnen. hij wist waar hij met haar aan toe was. Zij was stevig, betrouwbaar, welgevormd en stoffelijk.

Mijn moeder hield van mijn vader omdat hij geen grenzen kende. Zijn strevingen waren als vloedgolven. hij raasde, hij zonk, hij stroomde over, vormde zich opnieuw. Poseidon was een zondvloed van een man. hij straalde kracht uit. Hij was onpeilbaar, soms kalm, maar nooit stil.

Mijn moeder en vader waren boordevol leven. Zij wàren het leven.

Het boek is bovendien ook een pareltje : ingebonden, mooi papier.
Morgen gaat het richting - ik probeer zo weinig boeken nog te houden, ons huis staat al vol genoeg moet boekenkasten - collega die er hopelijk evenzeer van geniet als ik.

Te koop van een dure koffie in De Slegte !

vakantie, lezen, sporten, lezen, sporten

2011-06-20T13:51:00.000+02:00

Eerste boek van de 'vakantie' (Oké, officieel ben ik nog niet in vakantie, maar wanneer mijn werk officieel terug begint ben ik ook al twee weken terug bezig) en 't is al een afrader : Mooie Leugens van Lisa Unger.

Misschien moeten ze een soort criterium invoeren bij het label 'literaire thriller', want echt niet goed geschreven, een plot dat je van ver ziet afkomen en allesbehalve origineel.

Maar hé, het boek heeft wel de nodige aandacht gekregen : er is zelfs een filmpje over. Laat je niet misleiden !

Op naar de volgende !

(deze zit al in de bak 'Kringloopwinkel', misschien vindt iemand anders 'm toch goed !)

waar vlees laten allemaal goed voor is ...

2011-06-17T21:37:00.001+02:00

Plots blijken wij in een paar weken, zonder veel nadenken, vegetariërs geworden !

Kijk, het zit zo, 't is een beetje een samenloop van omstandigheden en van 't een is 't ander gekomen. Zo slaapt/sliep het liefje 's dikwijls slecht. Het had duidelijk iets met de darmen te maken die 'teveel werk' hadden en aanvankelijk dacht hij nog dat hij het met het weglaten van de chips 's avonds (waar ik totaal niet mee te verleiden ben) zou oplossen. Het minderden van chips bleek inderdaad een goede daad, de nachtrust werd beter, maar nog niet helemaal. Het eten van vet werd afgebouwd en er werd overgeschakeld naar lichtere maaltijden. Het vlees werd regelmatig vervangen door allerlei vegetarische alternatieven. En ja, 't slapen ging merkelijk beter ! Nu en dan werd er nog vlees gegeten ...

Boekenliefhebbers als we zijn kwam het boek 'Dieren eten' van Jonathan Foer ook hier het huis binnen en het werd met interesse gelezen. Weer een stapje verder om toch maar niet al te veel vlees te eten.

Een beetje later besloten zowel het lief als ik om wat te diëten. Nu past een vegetarisch dieet daar prima in ! Voor mij is het dubbel rendement, want ik wil afvallen om beter te sporten en ik kan je verzekeren dat het verteringsproces van een plak vlees nogal iets anders is dan het vegetarisch alternatief.

Tenslotte merkten we dat in onze buurwinkel het vegetarisch aanbod behoorlijk en gevarieerd is. Bij het winkelen werd algauw een 'Damhert' pakje meegenomen.

Uiteindelijk merk ik dat we al weken geen vlees meer eten. Het is alsof we nog nauwelijks het bestaan van vlees weten. Nu moet ik toegeven dat ik een natuurlijke voorkeur heb voor alles wat plantaardig is. Ik ben nooit zo'n vleeseter geweest. Maar dat mijn man - die hier kok is ! - ooit het vlees zou laten, had ik nooit gedacht.

Dat met dit alles dierenleed gespaard is én ons milieu er beter van wordt, is goed meegenomen, maar in alle eerlijkheid, het was niet onze eerste motivatie, al beseffen we steeds meer het belang ervan.

potjes eten

2011-06-01T19:34:00.000+02:00

Open Deur

2011-05-17T08:08:00.002+02:00

het cadeau

2011-05-13T22:51:00.000+02:00

Gekregen : Moulinex Pie en Co. Voor zoet en hartig gebak. Poepsimpel en lekker. We zien al uit naar de quiches !

2011-05-04T13:37:00.000+02:00

in hoogste versnelling

2011-05-03T08:09:00.000+02:00

Er zijn dagen die voorbij gaan en alleen maar een optelling van uren lijken te zijn. Na twee weken heerlijke (zonnige) vakantie kwam ik terug op het werk en het leek wel een clash of Civilizations.
Toen ik eenmaal op het werk aankwam - waar de natuur weelderig rijk is en de lammetjes huppelen, kan het nog dromerig ? - leek het of ik in eensklaps op een andere wereld stond. Weg ontspanning, weg happy feeling, weg het briesje en frisse lucht maar hup de lokalen in met het lichaam gespannen en een hoofd dat zelfs moeite met de taal leek te hebben. De sfeer op het werk loog er niet om : Er moet hier gewerkt worden !

Nu lijkt dat logisch, en dat is het ook, zij het niet dat er op ons werk, en wellicht in de hele sector, zoiets als een werkversnelling bestaat. Wij leven en werken zeer ritmisch en cyclisch, waarbij de ene maand echt niet ingewisseld kan worden voor een andere. Eind, half augustus werken wij rustig aan het begin van het schooljaar. We werken grotendeels thuis en alleen, dus zonder drukte van collega's of leerlingen. De vakantie zit nog in ons lichaam en ook het ontspannen gevoel. 1 september is het eerste piekmomentje : de hele trein moet immers op de rails en dat is van dag 1 belangrijk. Gelukkig hebben we op onze school een traditie van Degelijke Organisatie en loopt dat wel los.

Hoe dan ook, in september vertrekt de trein en maand na maand komen daar werk en zorgen bij. Leerlingen die het moeilijk hebben, onverwachte uitstappen, leerkrachten die uitvallen, vervangers (of juist geen vinden) enzovoort. Zijn de leerlingen in september nog fris en monter, een paar maand later is daar niets meer van te merken.

En dan komt het schitterend weer met z'n belofte van de grote vakantie. Het hele lichaam snakt naar de zon en naar de terrasjes, zwembaden, vakantie. Of liever de hele school snakt ernaar, want leerlingen zijn niet anders dan leerkrachten, integendeel, hun verlangen is misschien nog merkelijk groter.
De paasvakantie gaf ons allen al een prachtig voorsmaakje, zo goed zelfs dat het maar de vraag is of we in juli en augustus ook zoiets krijgen. Onvoorstelbaar goed zelfs, zo'n goed weer dat voor velen lichaam en geest misleid werden : o, het is nog geen zomer ? O, er is nog een trimester ? Tel daarbij dat het derde trimester uitblinkt in petiterigheid, en je zou'm al zo overslaan.

Maar helaas, pindakaas : er plakt nog een stuk aan en ondertussen is de trein overgeschakeld op hoogste versnelling. Leerplannen moeten afgewerkt worden (en er is weinig tijd !), sommige leerlingen moeten de school verlaten en een nieuwe studierichting kiezen, er worden heel wat contactmomenten met ouders voorzien omwille van de belangrijke studiekeuzes, dossiers moeten volledig zijn en tenslotte is er nog die Open Deur waar we fier op zijn maar die ook veel mankracht vraagt. Ik denk dat we ongeveer op de hoogste versnelling zitten. Traditioneel laaien ook de spanningen op, breekt vermoeidheid door enzovoort.
We maken het ieder jaar mee.

Gelukkig - en dat beseffen we maar al te goed - eindigt onze trein letterlijk op een vakantiebestemming. Twee maand vakantie. Dat maakt heel veel, zo niet alles, goed. Al ben ik eerlijk : behalve vakantie maken vooral mijn leerlingen al die (in-)spanningen goed, want zij maken mijn job. En ik kan u zeggen, hoewel ik mij veel zorgen maak over de toekomst van dit jonge volkje, zij maken meestal mijn dag(en) goed.

Dus hup, de trein op nu !

note to self

2011-05-02T20:53:00.002+02:00

Hoeveel is een leraar waard ?

2011-05-01T11:25:00.000+02:00

Bron : http://soshable.com/a-teachers-worth-around-the-world-infographic/

ik verbeeld het mij dus niet !

2011-04-30T23:33:00.000+02:00

Vandaag ging ik wat kleren kopen. Ongelooflijk hoe ik daar tegenop zie. Een personal shopper zou ik in deze wel willen, al zou die weinig werk aan mij hebben : het mag vrouwelijk, een beetje kleur en het moet makkelijk zitten. (Eigenlijk is de volgorde omgekeerd !)

Met die gemakkelijke eisen zou het zelfs voor mezelf een snelle klus moeten zijn, maar wat maakt het kleren kopen nog moeilijker ? Het vinden van de juiste maat !
In alle eerlijkheid, ik ben zo modaal als het maar zijn kan. Mijn BMI zit helemaal 'gewoon', met een lengte van 1.70 zal ik ook wel in de middenmoot zitten. Ik ben een Jeanne Modaal, wat betekent dat ik meestal een 'M' kies als die maten al op de kleren staan, want er zijn natuurlijk ook de maten 36 tot ... ?

Goed, eenmaal je je maat weet zal het wel lukken zeker ? Nee dus. Vandaag kwam ik thuis met kleren maat 40, XL en heb ik evengoed S in mijn kast hangen (en dat past ! !).

Onze puberdochter die op haar 14de zoals veel meisjes van die leeftijd 'lang en superslank is' (het gevolg van 2 zaken : 1) de snelle groei 2) de spijtige groepsdruk bij meisjes van die leeftijd heeft soms kleren met 'L' erop. Dat zou dan weer een een 'andere' meting zijn in de tienerkleren.

Het lijkt wel alsof ieder merk zijn eigen maten heeft !

En kijk hier es : het is dan nog waar ook ! http://flowingdata.com/2011/04/28/womens-dress-sizes-demystified/

Hoe komen goede mensen tot gruweldaden ? (1)

2011-04-27T21:01:00.000+02:00

Nee, ik heb het niet over mijn dagdagelijkse leven noch over wat ik in de krant lees, maar over toestanden zoals de Holocaust, waar 'gewone' Duitsers gruwelijke dingen deden, zij het dat ze daar geïnstrueerd werden door een zogenaamd hoger gezag.
Of wat met de beelden die we te zien kregen over de wrede behandeling van gevangenen in Irak, in Abu Ghraib ?

En hoe ik tot al dergelijke gedachten kom ? Door het lezen van een superinteressant (maar niet zo zonnig) boek, Het Lucifer Effect. Het is geschreven door Zimbardo, die in 1971 het Stanford Prison Experiment bedacht. Een groep studenten deed er vrijwillig mee aan de nabootsing van het gevangenisleven en dat voor 14 dagen. Voor hun deelname werden ze 'gescreend', mensen met psychische of fysieke problemen werden geweerd, wat overbleef waren gewone studenten, middelklas. Of een student de rol van gevangenisbewaarder als wel van gevangene kreeg, werd door het lot bepaald.

Zimbardo heeft het experiment uiteindelijk voortijdig moeten beëindigen. Mensen gingen zo op in hun rol dat ze er van hun ethische normen niet veel overschoot. Zimbardo, als leider van het experiment ging zelf zo op in het gebeuren dat hij zelfs zijn rol als wetenschapper en observator van het project vergat en zich geheel liet meeslepen. Dankzij een interventie van buiten, een kritische vraagstelling, zag hij wat er gebeurde.

Zimbardo heeft jaren niet over het experiment geschreven, tot hij de beelden zag van Abu Ghraib en opnieuw parallelen zag. Ook hier was de vraag aan de orde : hoe komt het dat 'doodnormale' mensen tot zo'n gruwel in staat zijn ? In welke omgeving 'worden' mensen zo ?

Hier alvast een (lang) fragment over het Stanford Experiment. Wordt vervolgd !

helemaal verliefd op de zon !

2011-04-22T10:49:00.000+02:00

oma met het mes

2011-04-21T16:31:00.000+02:00

en zo gaat dat in de vakantie en in een dorp, je leest een blogberichtje en denkt : dat ziet er lekker uit !
Vervolgens op de fiets om met speurende ogen in de tuin van oma en opa te kijken. Zie ik daar geen massa's rababer ? En vervolgens oma die het mes gelijk een machete als een echte boerendochter met één slag de rabarber van z'n wortel kapt, om alle stengels vervolgens nog eens met hetzelfde grote mes te onthoofden van enig loof. Ik zeg het u : ik stond erbij en keek er naar !
Ook naar die sla en nog andere dingen, in wording of in volle bloei. Bij mij wil dat niet lukken, al krijg ik wel eens wat scheutjes in gang en word ik beloond met één komkommer op een vol seizoen.
Nee, gelukkig is oma daar, en deze madam die niet alleen kan tuinieren maar ook nog es koken.
En dat allemaal om vandaag onze vingers af te likken !

Terug van de kust

2011-04-16T10:11:00.000+02:00

aan ieder voordeel zal ook wel een nadeel zijn ,of is dat hetzelfde, aan ieder nadeel een voordeel ? Hmm ?

huwelijksverjaardag !

2011-04-15T10:54:00.002+02:00

5 jaar officieel getrouwd ! Hij is de liefste, de allerliefste, de mooiste, de knapste, de .... !

vakantie

2011-04-13T18:03:00.002+02:00

we zijn er klaar voor !

2011-04-10T20:20:00.000+02:00

aanbevolen !

2011-04-09T12:17:00.000+02:00

er is nog taart over ...

2011-04-07T19:46:00.001+02:00

Avondprogramma

2011-04-05T19:55:00.001+02:00

zwijgen

2011-04-03T15:13:00.002+02:00

Hij zegt het met niet zoveel woorden, maar ik moet zwijgen. Want vandaag is het de Hoogdag van het Fietsen : De Ronde.
Wat doet een mens dan ? De fiets pakken en gaan fietsen. Veel leuker - vind ik - dan kijken naar fietsen.
Maar ik gun het hem. In de zetel, met chips, gespannen en evenzo commentaar leverend als was hij Wuyts. 'Nééé', "Alleeeez", " Nu demareren, nu, nu !".

Straks, als de Tour gedaan is, zal hij spreken. Over de Tour.
Maar vooral : over zijn wielerplannen. Over ZIJN wielertoekomst.

Mijn lief. Mijn echtgenootje.

verdrinken in huishoudelijk werk

2011-04-02T16:17:00.001+02:00

zinvol leven

2011-03-23T15:45:00.000+01:00

De poster is hier te koop ; en net nu de lente me weer tot schoonmaken kriebelt !

Vakantie verdienen

2011-03-08T21:10:00.000+01:00

Ik weet niet wat werk met een mens doet, of gaan werken. Ik weet wel wat vakantie met een mens doet.
Soms lijkt het alsof mijn lichaam echt een 'schok' krijgt, evenals mijn geest, ... het krijgt bijna ter plekke een paniekaanval omdat het allemaal niet meer 'zo snel' moet. Paniekaanvallen maar ook aanvallen van schuld. Want moet ik, nu het vakantie is, niet eens beginnen met de lenteschoonmaak ? Moet ik niet beginnen verven ? Moet ik niet als een furie door het huis gaan en alles omkeren ? En wie ben ik dat ik mij in de zetel durf te zetten om zomaar, midden op de dag, een boekje te lezen ?
Wij zijn met twee hier. Twee mensen met vakantie. Nu is het echtgenootje daar een beetje beter in dan ik, maar gisteren liep het bij hem toch ook dik fout. Door mijn toedoen trouwens.

Hij had zich voor de computer geïnstalleerd om een nieuw computerspel te spelen. Denk nu niet dat ik hier met een computerspelverslaafde zit, hij zou wel willen, maar speelt alleen in de vakantie. Meestal in de zomervakantie trouwens. Goed. Manlief achter de computer en ik met veel lawaai in de keuken. Met manden strijk, met borstels, dweils, emmers water, met gesleur langs hier en daar. Ik dacht : ik werk een paar uur stevig en dan verdien ik het : boekje lezen !

Na een uur merkte ik dat manlief weggeslopen was. Was hij naar zijn bureau gegaan ? Maakte ik teveel lawaai ? Nee. Hij was bezeten door hetzelfde virus en was begonnen met het opruimen van 1 van onze zolders. Met hele dozen kwam hij naar beneden. Kringloopwinkel, Groot Vuil, Oud Papier.
En ik, die na die paar uur wou stoppen, voelde me natuurlijk meteen aangemoedigd om te helpen. Kom hier met die dozen ! We werkten van 's morgens vroeg tot een dik stuk in de middag. Gelukkig was het containerpark op maandag dicht, zodat we niet echt verder konden werken.

Ha, we hebben een beetje vakantie verdiend !

Gaan we zwemmen ? vroeg ik. Beetje genieten ? We reden naar het zwembad alwaar ik er een heuse training van maakte. (Je gaat toch niet 'zomaar' zwemmen). Manlief was al stikkapot na een paar lengtes. Thuisgekomen, beetje gedronken en op de klok gekeken. Ha, er kan nog een krachttraining en een cardiotraining gedaan worden !

Die vakantie die komt wel !

Die vakantie kwam inderdaad, vandaag, toen we richting Ardennen reden, richting vrienden en onze auto het halverwege begaf en we een paar uur zoet waren bij de takeldienst.
De vakantie is duidelijk nog niet verdiend !

Good ideas

2011-03-07T21:39:00.000+01:00

Je zal maar jong zijn

2011-03-06T18:19:00.002+01:00

Ik werk graag. Ik ga graag naar mijn werk en ik geef graag les. Voila, het staat erop. Toch maak ik mij nu en dan zorgen in dat werk, en vraag ik mij af hoe dat zal zijn binnen 5, 10 jaar. Het onderwijs 'lijkt' dan misschien niet te evolueren, het doet niet anders !

Bang van de advocaat
Het laatste nummer van Klasse titelt 'Bang van de advocaat'. Ouders en leerlingen zijn mondig geworden en wanneer zij niet akkoord zijn met het eindresultaat van hun kind (het gaat dan meestal over de attestering op het eind van het schooljaar), dan gebeurt het wel dat ze een advocaat inschakelen. In zekere zin is dat eigenaardig, omdat, op de hoogste jaren na en dan nog gedeeltelijk, evaluaties schriftelijk gebeuren. Vroeger moest de leerling zich bewijzen, nu is het de leerkracht. Heeft de leerkracht wel voldoende inspanning geleverd om het kind te helpen ?
Dat bang-van-de-advocaat resulteert in veel papierwerk. Iedereen dekt zich in. Soms komen leerlingen niet naar extra lessen of maken ze geen extra oefeningen. Dat moet opgeschreven worden. Getekend door de ouders.
Het onderwijs is door een sterk democratiseringsproces gegaan en dat is goed. Examens kunnen worden ingezien, via digitale platformen kunnen ouders elke toets, evaluatie van hun kind volgen. Ze kunnen via het platform uitleg vragen (wat ze ook doen). Ik vind dat schitterend en bij deze nodig ik de ouders dan ook uit : doe dat ook, voor de problemen te groot worden.
Jonge leerkrachten
Dit schooljaar heb ik jonge leerkrachten totaal gedemotiveerd zien vertrekken. Ze waren 'gebroken'. Misschien waren ze niet competent genoeg. Misschien hadden ze nog geen eigen leerstijl ontwikkeld. Ze werden door sommige klassen op harde wijze aangepakt, kregen verwijten, scheldtirades naar hun hoofd geslingerd en werden fysiek bedreigd. Er vlogen spullen door de klas en door het venster.
Ik zeg het eerlijk : ik begrijp het niet, maar ik zeg meteen ook dat het te gemakkelijk is om te zeggen 'een leerkracht moet het maar gezag hebben'. U moest het maar eens proberen met 25 zestienjarigen die geen zin hebben om naar school te gaan en liever achter hun TV, computer zitten.
Soms vindt de directie gewoon geen vervangleerkrachten meer en worden bepaalde lessen tijdelijk niet meer gegeven, wat de situatie voor geen enkele partij beter maakt.
De ASO norm
Soms is het overduidelijk waar het misloopt. Leerlingen die in een studierichting zitten die te moeilijk is voor hen. Maar ze willen of ze moeten het toch maar doen. Stel u zich maar voor dat u uur na uur het gevoel heeft dat u het totaal niet begrijpt en na een tweede, derde uitleg nog niet. Dat u nu en dan écht u best doet maar de resultaten blijven uit. Het lijkt mij voor ieder mens, jong of oud afschuwelijk. Wat kunnen zo'n leerlingen dan nog doen op school ? Er het beste van maken, dat lijkt mij logisch. En aangezien het niet lukt om dat via studeren te doen, dan is het maar plezier maken in de klas. Ik kan het hen niet eens kwalijk nemen.
De attestering
In het begin van mijn onderwijsloopbaan werd er al eens iets gezegd over dyslexie en heel uitzonderlijk over NLD, autisme, ADHD, ADD enzovoort. Het aantal leerlingen dat momenteel een attest krijgt is zorgwekkend. Ik vraag mij dikwijls af wat dit met het zelfbeeld van zo'n leerling doet. Sommige zien dit aanvankelijk als een opluchting, omdat de leerstof voor hen wordt aangepast. Meestal is dit echter van korte duur, want de meeste jongeren willen gewoon 'zoals de anderen' zijn en alles behalve 'de uitzondering'. Er zijn groepen leerlingen die andere proefwerken krijgen dan hun medeleerlingen, andere proefwerklokalen, andere examenvoorwaarden, ze krijgen leerstof-op-maat, examens-op-maat enzovoort. Sommige - heel wat - krijgen medicatie. Soms zie je zo het verschil of ze hun medicatie genomen hebben of niet.
Ik ben geen arts en geen deskundige op dit vlak maar soms denk ik : wat voor een eenheidsworsten zijn we aan het maken ? Is het zo erg dat het ene kind druk is, het andere minder sociaal vaardig en nog een ander trager leest ? Moeten we er meteen een etiket op plakken en ze in een 'hokje' steken ?
de leefwereld van de jongere
Soms maak ik mij ook zorgen om de leefwereld van de jongere. Soms denk ik : er klopt iets niet. Maar dat kan mijn leeftijd zijn. Er klopt iets niet als ik zie hoe ze als (zeer jong toch) een vrijheid en mondigheid hebben die misschien toch boven hun kunnen uitstijgt. Als ik zie over welke financiële middelen ze beschikken - diegene die ik ken, hoe ze hun agenda vrij invullen met allerlei 'jongerenzaken' waarin school echt een bijzaak wordt. Soms denk ik : deze jongeren hebben de vrijheden van een volwassene in een wereld zonder volwassenen. Ik heb in mijn klassen jongeren die hun ouders soms dagen niet zien, of die zelden samen met het gezin eten. Ze trekken hun plan, trekken van hier naar daar met andere jongeren, organiseren zo goed als het kan hun werk. Er zijn leerlingen die soms letterlijk in slaap vallen en toegeven dat ze gewoon veel te laat gaan slapen of leerlingen die mij - het is mij recent nog overkomen - in alle eerlijkheid zeggen dat ze gewoon geen tijd hebben om te studeren. Ze krijgen het niet meer voor elkaar. Omdat ze ook nog dit en dat kunnen en willen. Er is de stress van school - in sommige gevallen toch nog - maar ook de 'stress' van allerlei parascolaire activiteiten gaande van jeugdbeweging over muziekschool, dansles, sport, ... er mag niets gemist worden.

Het overkomt mij veel dat ik gewoonweg medelijden heb met die jongeren, omdat de druk waarin ze leven niet te onderschatten is. Er is druk van alle kanten, van een cultuur van 'niets mogen missen' en 'presteren'. Maar bovenal is er een druk om te voldoen aan een bepaald beeld van wat een jongere zou moeten zijn. Hun cultuur biedt enorm veel aan maar er is ook ontzettend veel druk.

Ik denk dat geen enkele leeftijdsgroep zoveel druk uitoefent op elkaar dan de tieners. Komt daarbij nog eens de druk van ouders en scholen. Je zou van minder in slaap vallen.

denken over ...

2011-03-03T19:41:00.000+01:00

Heel de wereld is verslaafd aan Facebook - cultuur & media - De Morgen

De gevolgen van ziek zijn

2011-02-27T13:01:00.000+01:00

Wat doét een mens als hij ziek is ?
Niets. In de zetel puffen. Onder een dekentje. Met een koortsmeter bij de hand en een massa voorraad tissues. En dan. Naar TV kijken, als dat al lukt. Iets wat ik anders heel weinig doen.
Wat zie je overdag op TV ?
Zolang het verstand nog mee wil : alle mogelijke zenders van Discovery. Altijd te smaken. Nu en dan een serie op 13th Street en om dan uit eindelijk te belanden bij TV5
Wat is er te zien op TV5 ?
Super veel uitzendingen van 'How clean is your house ?' en 'House makeover'

De gevolgen van dit alles zijn dat mijn weerstand volledig gebroken was tegen over deze programma's en er in mijn hoofd een plan van Gigantische Schoonmaak groeide. Zo'n programma's buiten werkelijk je ziek-zijn uit, anders zou ik eens gelachen hebben, maar hé, ik begon dit verdorie au serieux te nemen !

Schoonmaken bijgot. Dat is het eerste wat ik gedaan heb eenmaal weer ietske beter. Niet de dagelijkse schoonmaak, maar een kast ruimen zo. Overal met superkritische blik naar kijken en beseffen dat er toch wat meer gekuist moet worden. En als dat gedaan is komt het andere plan : The Great Make Over.

Straks zal iemand me zeggen dat ik het mij allemaal ingebeeld heb, dat er helemaal niet zo'n programma's waren en dat mijn kuismanie een uitloper is van die andere infectie.

Poeh ! Weg met Vijf !

Goede raad aan alle echtgenotes !

2011-02-26T20:03:00.000+01:00

Bron foto

Welzeker : prijs stelt hij op alles wat het materiële comfort van zijn leven bevordert : een goed onderhouden huis, welverzorgde maaltijden, die op tijd worden opgediend - d.w.z. vrijwel dadelijk bij zijn thuiskomst - frisgewassen en gezegelijke kinderen, een op 'dato heden' bijgehouden kasboek, orde op zijn persoonlijke bezittingen, kortom al deze en andere huishoudelijke zaken, waarvoor u de verantwoordelijkheid eens en voor altijd op u hebt genomene. (...) Luistert aandachtig naar hem, wanneer hij over zijn werk, zijn moeilijkheden en zijn verwachtingen spreekt. En indien u van dit alles niet veel begrijpt, luister dan met uw hart en niet met uw oren, zonder hem met onsamenhangende en kinderachtige vragen telkens te onderbreken. Prijs zijn successen hemelhoog, maar negeer vooral zijn tegenslagen.(...)Daarenboven verlangt hij dat u hem uw tederheid toont. ....

en verder, over de man

En een kleine jongen als hij is, moet u hem juist dàn zeer "au serieux" nemen, hem met attenties omringen en buitensporig verwennen. Daar heeft hij immers alle recht op. Maar verwacht omgekeerd niet, dat hij u veel meegevoel zal laten blijken als u reden tot klachten hebt inverband met eigen lichte vermoeidheid. Hij zal u hiermee een beetje plagen en bweren dat u er heus teveel 'aan toe geeft'. (...)

In iedere echtgenoot sluimert een kleine tiran. roep die onaangename dicator vooral niet op.

Dit vond ik in het boekje 'de kunst van het beminnen en bemind worden', 1964. Het boekje moet her en der verspreid geweest zijn. Het is een soort gidsje over hoe je je als vrouw tegenover je (aanstaande) man moet gedragen, wat kan en wat niet kan en wat er van je verwacht wordt als vrouw !

Goed dat mei 68 daarna nog kwam, of ik had nog altijd geen man ! En die gezeggelijke kinderen ?

nog es over boeken

2011-02-25T23:47:00.000+01:00

Superleuk filmpje, maar mensen die hun boekenkast naar kleur organiseren, tja, dat gaat boven mijn petje...

Dit wil ik wel

2011-02-25T15:22:00.001+01:00

Een plaatsje waar al onze boeken bijeen zijn en niet gedrumd in dubbele rijen en deels ook op zolder. Nu doet is dat hierboven nogal 'houterig', maar je moet je dat eens voorstellen als het inderdaad 'vol' staat met boeken !
En dan in de hoek, op dat tapijtje een zalige leeszetel, rechts van je een raam (dat moet toch hé ?) en een tafeltje om je drankje te zetten en een vaas vol bloemen.
Paradise (in Japan dus, hier gevonden)

je eigen fotocabine

2011-02-21T12:21:00.003+01:00

ga binnen (webcam nodig of Iphone en hup) http://www.laphotocabine.com/
en ook als app te verkrijgen voor Apple (nu nog de Android versie zoeken !!!)

Revolutionary Road

2011-02-20T10:17:00.002+01:00

Sowieso de beste scene van de film !

Nog een paar citaten :

Hopeless emptiness. Now you've said it. Plenty of people are onto the emptiness, but it takes real guts to see the hopelessness.
Look at us. We're just like everyone else. We've bought into the same, ridiculous delusion.
Money is a good reason but it’s never the real reason.”

Citaten uit Revolutionary Road.

Ergens was er ook zoiets te horen, maar ik vond het juiste citaat niet :

"Wie heeft de regels uitgevonden ? De regels die bepaalden dat we, eenmaal we kinderen kregen 'vader en moeder moesten spelen' en dat dit het was ?'

het onderwijs is geen entertainment.

2011-02-12T18:12:00.002+01:00

... al zijn er steeds meer stemmen die dat wel willen.

Avondvoer

2011-02-08T20:30:00.001+01:00

Spelen

2011-02-05T21:17:00.001+01:00

Ik raak helemaal verslaafd aan zo'n smartphone !

Valentijnscake

2011-02-03T09:00:00.001+01:00

diy valentine's cakes from tiger in a jar on Vimeo.
Ik werd er zowaar vrolijk van !

(mijn) Geluksproject

2011-02-02T10:28:00.001+01:00

Ik wil er toch nog eens reclame voor maken, 'het Geluksproject' van Gretchen Rubin. In dit boek gaat de auteur op zoek naar hoe ze 'gelukkiger' kan worden. Niet 'gelukkig', maar 'gelukkiger'.

Eerst ging ze op zoek naar wat geluk (voor haar) betekende. Ze las veel, interviewde mensen allerhande over wat zij als geluk ervoeren, ging aan het wegen en wikken om daaruit van alles te distilleren dat voor haar van toepassing kon zijn.
Vervolgens maakte ze een strategisch plan om die dingen in haar leven te integreren die haar gelukkiger maken.

Ondertussen is het al een paar maanden geleden dat ik het boek gelezen heb maar toch denk ik er bijna iedere dag aan. Rubin is geen goeroe en heeft geen geheim recept om gelukkiger te worden. Er staat werkelijk niets spectaculairs in. Waarom laat het boek dan zo'n indruk na op mij ? Waarom ben ik helemaal in de ban van het project en merk ik dat het ook werkt ? (jaja, ik heb ook een geluksproject !)

Volgens mij is haar boek in twee lijnen samen te vatten :

wees bewust van wat je gelukkig en minder gelukkig maakt
kies voor wat je gelukkig maakt, laat vallen wat je niet of ongelukkig maakt (als dat kan)

Dat betekent geenszins hedonisme. Het is gewoon gezond verstand, tijd maken voor reflectie. In januari (haar boek is ingedeeld in maandstrategieën) begint ze met 'beweging, voldoende slaap', 'rommel opruimen', wat echt niet resulteert in grootse projecten, maar wel dagelijkse aandacht.

Voor mij heeft het boek bijvoorbeeld meegebracht dat ik bewuster met mijn tijd omga. Ik word bijvoorbeeld gelukkig van

lezen (fictie en non fictie)
nieuwe dingen leren, zowel vaardigheden als intellectueel
een nieuw project beginnen (en eindigen)
museabezoek
wandelen met het lief

Het lijstje is nog veel langer en iedereen zal wel zo'n lijstje hebben, het is maar de vraag of we tijd maken voor dat lijstje en niet veel 'tijd verdoen' in dingen die ons totaal niet gelukkig maken. Zo heb ik ook dingen geschrapt

ik ben niet verantwoordelijk voor het werk dat anderen niet doen

Ik heb (had) nogal de neiging om werk over te nemen. Ik werk vrij snel en efficiënt en zei nogal vlug 'ik zal dat wel doen'... daar stop ik nu mee, of denk tenminste twee keer na. Zo heb ik nog een paar zaken. Ook zaken waar ik geen energie meer wil in steken omdat ze me niet gelukkiger maken. Heeft het voor sommige zaken bijvoorbeeld nog zin dat ik er mij in erger ? Meestal lost ergernis niets op en kost het alleen maar energie. Let go !

Iedere morgen sta ik nu op met de vraag 'en wat voor leuks ga ik vandaag doen ?' Ik probeer iedere dag iets te verzinnen en dat is eigenlijk niet moeilijk. Maandag is bijvoorbeeld mijn zwaarste werkdag. Ik nodig dan het echtgenootje uit om een film te huren. Om 19:30 u zitten we al voor T.V. met een lekker drankje en hapje en maken er iets speciaals van. Omdat we zo vroeg beginnen gaan we meteen ook op tijd slapen.

Een leesavond is ook zoiets. Met rustige klassieke muziek op de achtergrond, een paar kaarsjes.
Vandaag is dat de zwemtraining.

Ook hier kan ik blijven doorgaan en zo 'huppel' ik van het ene 'hoogtepunt' naar het andere. Op maandag (de zware dag, remember) denk ik al aan de lekkere hapjes en film van de avond.
Soms mag het ook groter of 'verder weg' : een gepland weekend met het liefje, een stadsbezoek, of een dagje aan zee.
Dit is mijn antwoord op ergernis (ik erger mij teveel vind ik)

los het op ! OF/EN
laat het los !

Die berg strijk moet ik oplossen. In plaats van er mij in te ergeren : gewoon doen. Dat mijn echtgenoot nog altijd zijn schoenen niet in het schoenrek zet bij het binnenkomen, tja, hij zal niet meer veranderen (loslaten). Ik vraag het hem ook niet meer en zeg aan mezelf dat er veel ergere dingen zijn en dat mijn echtgenoot de liefste man is ter wereld. Extra vergaderingen op het werk los ik op en laat ik los tegelijkertijd. Ik ga er gewoon naartoe (hoe onnodig en inefficiënt ze ook zijn) en erger er mij niet meer in. Het is zo. Ik moet er zijn. Ik doe er wat ik moet doen maar neem geen werk over (cfr. supra).

En nu ga ik lopen, om binnen enkele maanden (mei !) opnieuw een halve marathon te lopen. Gaat niet vanzelf, maar maakt mij wel gelukkig !

Soms is de klant echt koning

2011-01-30T16:53:00.001+01:00

Er wordt op internet wel eens wat 'gereclameerd' als dingen fout gaan (terecht) en via consumentenprogramma's op televisie worden misbruiken aan de kaak gesteld, maar hé, het mag ook eens gezegd worden als het anders is !

Zo kochten wij vorig jaar, in januari, een infraroodsauna bij een Nederlandse firma. We kochtten 'm in een toonzaal en bestelden er nog een paar opties bij. Het was januari en we kregen ook nog korting. Binnen x aantal weken zouden ze hem leveren. Dat hebben ze ook gedaan, ons netjes verwittigd wanneer en ook al helemaal rekening gehouden met het feit dat we enkel op woensdag en zaterdag thuis konden zijn. Dus hip hip hoera, alles correct.

Ondertussen flink genoten van de sauna en bij tijden is zo'n sauna perfecte ontspanning. Tot hij het vorige week begaf. Of liever. Hij gaf geen kick meer. Geen lichtjes (kleurentherapie), geen muziek (er zitten boxen en een muziekinstallatie bij), geen warmte. De sauna zo dood als een pier.

Grote paniek alom, wat zo'n dingen kosten wel iets en ... van Nederland ?
Manlief belde de firma op en legde het probleem uit. 'We sturen je donderdag een vervangstuk'. En inderdaad, vrijdag lag voor onze deur een pakje met de uitleg hoe je het vervangstuk moest monteren.
Mijn echtgenoot is allesbehalve een handige Harry, maar binnen het halfuur was het - er zat een handleiding met foto's bij ! - weer helemaal in orde.

Kijk, daar word ik nu es blij van zie. Zo'n service.
En natuurlijk nog blijer dat ik weer in de sauna kan !

Mocht u twijfelen dan kan ik deze firma echt aanraden.
http://www.carelife.nl/wellness

afblijven

2011-01-26T16:38:00.000+01:00

Probeer daar maar eens af te blijven ! Op mijn schoot een fijn boek, naast mij een kop thee. En tja, binnen handbereik dit.

bureaucratie : grrrr !

2011-01-16T19:49:00.001+01:00

Het is zo : ik wil een een opleiding volgen die binnen de lerarenopleiding valt. Je hoeft er geen leerkracht voor te zijn, maar het is een opleiding die vooral geschikt is voor leraren. De opleiding leidt tot geen enkele specifieke kwalificatie in de zin dat ze mij toegang zou geven tot een bepaald ambt of zelfs een vereiste zou zijn tot een bepaald ambt. Het gaat over filosoferen met kinderen. Er bestaat geen vak "filosoferen met kinderen" en de helft van mijn vakken bestond sowieso al uit filosofie.
Maar nee, ik moet van het Ministerie van Onderwijs een kopie van mijn diploma afgeven.
Nu vind ik dat niet meer. OK, u kan zeggen dat dat nalatig is enzovoort en daar heeft u gelijk in.

Maar nu dit : hoe kan het Ministerie van Onderwijs een kopie aan mij vragen als ik door datzelfde Ministerie van Onderwijs benoemd ben als leerkracht ? Met andere woorden : zij hebben de kopie al en ik ben daar al gekeurd, benoemd en goed bevonden.

Als het nu nog voor een job was of een officieel diploma, zou ik zeggen OK. Maar filosoferen met kinderen ?

Voor och arme een les of 10 ...

We waren moedig

2011-01-16T11:55:00.000+01:00

Wat ik het laatste jaar meer en meer mis is de zorgeloosheid van mijn studententijd. Is dit het begin van een midlifecr* of het begin van bejaard te wezen, ik kijk achterom en zie die studententijd. Mijn enige taak bestond er in te studeren, iets wat ik dan nog graag deed ook. Iedere dag openden zich hele werelden voor mij, want ja - echt waar - er viel veel te leren van die proffen. Inzichten en gedachten waar ik nooit zelf op zou komen, confrontatie met ideeën die ver van mij lagen maar mij uitdaagden.
Ik zat op een geweldig goed kot. Een 'gemeenschapskot' zoals ze dat noemen. Waar er gekookt werd, inkopen gedaan werden voor het hele huis en waar we een krant hadden.
Maar bovenal hadden we een trap en traphal waar we dikwijls heel lang bleven babbelen 'op weg naar onze kamer'. De rit keuken-kamer duurde dikwijls langer dan het stappen naar de aula. Op die trap stond de hele wereld ter discussie, de wereld, de politiek, het leven, kortom alles werd in vraag gesteld en bediscussieerd.

Wij waren moedig. Filosofisch. Wij toetsten onze diepste opvattingen aan elkaar. Wij spraken over de liefde. Over het leven, over wat we met dat leven aan wilden. We spraken over geld dat we niet hadden en het geld dat we zouden verdienen. Wij hadden woorden in de mond als solidariteit en derde wereld, woorden die ik nu nog zelden in mijn gesprekskring hoor. Ook de liefde niet trouwens. Of het geld. Of de zin van het leven.
We hebben andere zorgen nu. Banale zorgen die ons hele hoofd vullen. Over wie de auto naar de garage brengt, over het werk dat niet af is maar waarin we geroutineerd zijn, over het geld dat we moeten beheren.

Ons hoofd zit vol met alles wat we toen zeker niet wilden.

Ik mis ze, mijn kotgenoten. Ik mis de wandeling van de keuken naar mijn kamer.
Bij tijden mis ik zelfs mijn professoren, zelfs de saaie.

We waren in bepaalde zaken echt moedig toen.
Misschien vraagt het ook moed om het te zijn in het alledaagse.

Gij zult uw lichaam gehoorzamen

2011-01-14T12:07:00.000+01:00

Het is 11 uur en ik ben net een half uurtje wakker. Met zoveel slaap zou een mens wat energie op overschot moeten hebben, maar nee, ik ben een uurtje wakker en het zweet parelt alweer over mij. Ik heb het warm en koud tegelijk en dat eens zo sportieve lijf dat meestal schreeuwde om te mogen sporten lijkt nu grote fan van de zwaartekracht geworden en dirigeert me met sterke hand de zetel, het bed in.
Het liefje is nog gespaard maar zal dat niet blijven. Zijn medelijden leidt hem tot knuffels en aaitjes over mijn hoofd. 'Och arme', 'ach meisje' en een zoen op mijn voorhoofd. Ik zie in gedachten de ziektebeestjes al in volle exodus richting lichaam liefje trekken, eens ze dit lichaam hebben uitgewoed groeperen ze zich en trekken om het volgende slachtoffer te vellen. Ein Blitzkrieg op microniveau.

Nu en dan waad ik door het huis en zie een interessante krant, een spannend boek en al eens een originele serie op TV. Tien minuten hou ik het vol. "Gij zult niets doen en uw lichaam gehoorzamen". Gevangenschap is het. Niet meer of minder. Sterke middelen worden naar boven gehaald, dozen medicamenten.

Het moet maar snel over zijn.

iedereen aan de pillen

2011-01-09T22:02:00.000+01:00

Het is me wat. Slaap. Vroeger was ik fier als een gieter dat ik slapen kon als een blok. Ik hoefde mijn hoofd maar ergens te leggen - bij wijze van spreken - en hup ik was ver weg in dromenland, een land dat overigens zeer aangenaam was. Als een traktaatje na een harde dag vertoeven in vakantieland. Want zo leek het wel. Ik leefde mijn nachten in avonturenromans, romantische sferen en andere landen. Hele verhalen gingen door mijn hoofd en ik was altijd goedgeluimd en kinderlijk vrolijk.
Tot ik oud werd. Tenminste, zo begin ik het toch te ervaren.
Gedaan met de slaap der onschuldigen. Gedaan met dat traktaat na een zware dag. Net nu ik misschien meer dan ooit nood heb aan zo'n uitstapje uit de realiteit met bestemming 'zalige droom' krijg ik een dikke 'njet' op het rekwest.
Nu heb ik een stalen slaaphygiëne vol regels. Zoals : altijd op dezelfde tijd gaan slapen. Of niet lang uitslapen. Of niet overdag slapen. Of : niet sporten voor het slapengaan. Of : een stukje zorgeloos leven. Of : niet meer eten voor het slapengaan. De lucht in onze slaapkamer is fris en niet verwarmd, vol zuurstof en niet droog.
Zeg zelf, bij de Droomfabriek moet dat toch voor iets tellen ?
Maar nee, de dromen willen niet komen.
In plaats daarvan komen de zorgen. of liever de kwelgeesten. Want het zijn eigenlijk geen zorgen. Eenmaal in bed word ik een grumpy old woman, is het een zeuren in mijn hoofd, terwijl ik 's morgens blij als een kind de dag in wandel omwille van zoveel optimisme. Dan lig ik in mijn bed en komt de lijst 'dit is nog niet gedaan' en 'dat loopt niet goed' en 'ho, daar moet ik nog aan denken'. De Grote Ergernis komt als een wolk boven mijn hoofd hangen en iedere keer jaag ik ze weg, door op Mooie Momenten In Mijn Leven te denken, want naar verluidt helpt dat, en als het niet helpt, dan heb ik 's avonds toch maar weer netjes een wandeling langs de Middellandse Zee gemaakt en een duikje in het vakantiezwembad genomen. Soms wandel ik in gedachten zo ver weg dat De Wolk het niet houdt bij zoveel Mediterriaans weer. Ik val in slaap. Eindelijk !

Maar dan komen de dromen, loopt er van alles mis en het is te gek voor woorden. Nu heb ik in een studietijd ook wel een beetje Freud gezien en zoiets als Treumdeuting maar hé, dit zijn géén dagresten of één of andere verre gebeurtenis in het Verre Verleden dat ik niet zou hebben verwerkt. Het slaat werkelijk op niets en het is ook niet mijn ding om er meer achter te zoeken behalve dat ik oud word.

Want ja, het lijkt een leeftijdsfenomeen. Het lief slaapt niet goed. Een paar vrienden ook niet. En wanneer ik nu en dan een visje laat vallen over mijn slaap bijt zowat iedereen in mijn omgeving. Zij ook niet.

Maar hé, dat gaat vreten hoor. De tijd dat ik - zeker als puber - kon verlangen naar mijn bed om in de warmte te vertoeven in een wereld waar alles eindelijk naar mijn zin was en ik mij zonder regelgeving kon overgeven aan eender welke fantasie lijkt voor goed voorbij. Er zijn mij zelfs geen 'brave' droompjes meer gegund.

Dus ga ik met tegenzin naar bed. Pfff. Naar verluidt niet goed wegens selfforfilling maar hé, ik ben ook maar een mens en een hondje van Pavlov. Ik kan er regelrecht slechtgezind van worden en zo gedreven dat ik een petitie wil beginnen om het Recht op Slaap in de Universele Verklaring van de Mensenrechten te laten inschrijven.

Zonder resultaat natuurlijk. Dus aan de pillen dan maar ? Dat is een brug te ver. Pillen ! Er mankeert niets aan mij, dus waarom zou ik aan pillen beginnen ?
Tja, waarom ?

Ik ga het nog es proberen zie. De zaak relativeren en tegen mezelf zeggen 'Kaat, het was maar tijdelijk, vandaag zal je slapen als een roos'.
Wedden dat ze prikt ?

Digitale Bermuda driehoek

2011-01-05T09:32:00.004+01:00

Hier gevonden. 't is maar dat je sommige dingen in een oogopslag herkent !

voor wie graag leest

2011-01-04T12:32:00.000+01:00

Waarom zijn ze er nog niet eerder op gekomen ? Nou ja, dat zijn ze, twee jaar geleden dus. Toch heb ik de indruk dat nog veel te weinig mensen het initiatief kennen, laat staan gebruiken !
Wisselboek. be !
Het is simpel. Boeken die je gelezen hebt, dubbel of wat dan ook, wisselen met andere mensen !
Ten Huize Kaat zijn veel te veel boeken. Sommige heel goed, maar die ga ik geen twee keer lezen wegens 'nog veel goede boeken te lezen'. Vroeger bracht ik ze naar de Kringloopwinkel. Maar hé, dit is véél leuker en spannender.
Toen ik mijn eerste boekjes 'postte' was het al meteen prijs en kreeg ik al in een weekje of zo een leuk 'nieuw' boek. Laat ik meteen ook zeggen dat ik graag pakjes krijg en verstuur en ha, dit is dus helemaal mijn ding !

Dus graag lezen en boeken te veel : post ze op wisselboek !

En nog één !

2011-01-03T21:46:00.001+01:00

Soms lees ik iets en schrijf ik het over. Het liefst in Moleskineboekjes, maar dikwijls, omdat ik op het juiste moment natuurlijk de verkeerde handtas bij heb, ook op papiertjes. Een hele verzameling is het.
Vanaf 2011 gooi ik ze op het wereldwijde web ! Om niet verliezen. Om gemakkelijker terug te vinden. Om nu en dan te herlezen. Omdat ik - tot mijn spijt ? - meer digitaal werk dan op papier.

Dus na déze blog én Kaat Loopt nu ook Kaat leest !

nu al tijd tekort in 2011

2011-01-02T16:19:00.002+01:00

Geen school

2010-12-24T14:58:00.001+01:00

Onze kinderen kregen vandaag het bericht dat ze niet naar school hoefden. Het zou ook moeilijk worden zonder bussen in Vlaams-Brabant. Ze amuseerden zich dan maar in onze tuin !

Gelezen en (niet) goedgekeurd

2010-12-21T21:24:00.000+01:00

"Klara zegt nee" is het boek dat al een jaartje 'te lezen' ligt. Vorig jaar leek het alsof de tweede oorlog en de situatie van joden hierin me bleven achtervolgen. Wereldoorlog II of het lot van de joden leek wel altijd een zij- of hoofdthema. Meestal wel goede boeken, maar het verklaart wel waarom ik 'Klara zegt nee', een tijd heb laten liggen.
Toch verschilt dit boek van vele 'klassieke' verhalen. Het verhaal gaat immers over Klara die de concentratiekampen overleeft en terug aan haar leven kan beginnen. Kan, want of ze wil is niet zo duidelijk. Klara 'zegt' nee en 'is' ook in vele gevallen nee. Het is een thema waar ik nog nooit over nagedacht heb of gelezen : hoe het is om als te leven als overlevende van een concentratiekamp. Veel over die kampen staat er niet in, maar wel genoeg om nu en dan te huiveren en te beseffen dat er ook zoiets als zielsmishandeling bestaat, naast alle fysieke mishandeling.
Een aanrader in het genre, maar geen vrolijke literatuur !

Soazig Aaron, Klara zegt nee, 2005

Sedert ik de blog van 'Het Grote Verlangen' volg heb ik altijd al eens het boek, waarop de titel van de blog trouwens gebaseerd is, willen lezen. Dat heeft lang geduurd maar een paar weken geleden heb ik dan eindelijk het laatste blad gelezen.
Fijn detail, het boek werd mij niet enkel via internet aangeraden, het werd mij ook via een soort internetboekruil aangeboden. Dankjewel !

Het boek heeft de AKO literatuurprijs gewonnen en wekte grote verwachtingen bij me op, maar ik moet zeggen dat ik er mij doorheen heb moeten worstelen. Toch kan ik begrijpen dat het in een bepaalde tijd wel 'hoogtij' was en misschien ook voor een bepaald publiek. Mijn grootste worstelen met het boek was de naar mijn mening afwisselende kwaliteit. Soms las ik pareltjes van bladzijden, dan leek het alsof er gewoon fabrieksgewijs verder geschreven werd. Het thema van het boek is natuurlijk zeer groot en herkenbaar : verlangen en hoe herinneringen ons verlangen kleuren en omgekeerd : het het verlangen onze herinneringen kleurt.

"Alleen de herinnering is gebleven", zei ze, "en de herinnering is niet genoeg, de herinnering is een groot verlangen". (blz. 15)

"Met het verlaten van het huis waarin men opgroeide," zei hij, "met de scheiding van de jeugd, groeit het verlangen naar dat huis, naar die jeugd, want tijdens de odysee wordt één ding duidelijk: men raakt zijn onschuld kwijt. Is een hap genomen uit de appel van de boom van kennis, en die kennis is het andere, kennis die men nog niet bezit... is die hap genomen dan heeft men het paradijs verlaten en is terugkeer onmogelijk. De gelukzalige staat van kennisloosheid komt nooit meer terug. Men bezit door eerst te verliezen".

De titel van het boek is dubbel : enerzijds verwijst het naar het verlangen van het hoofdpersonage om zijn kindertijd te herconstrueren (hij heeft zo goed als geen herinnering aan die tijd), alswel het verlangen van ieder (volwassen mens) naar de 'paradijservaring' toen alles nog complexloos en zorgeloos was, of althans in onze gedachten. Een samenvatting van het boek vind je hier.

Marcel Möring, Het grote verlangen, 1993

Op naar een heel ander en vooral lichter boek dacht ik en koos resoluut voor één van mijn favoriete schrijfsters Amélie Notomb. Het verhaal begint explosief : een man stapt de luchthaven binnen met het doel een aanslag - nee, geen terroristische ! - te plegen. Waarom hij dat doet, kom je langzaam te weten en typisch bij Notomb is de zwarte humor. Je kan niet anders dan glimlachen bij zoveel ellende die je leest.

Zoals gewoonlijk leest het boek als een trein en ga je al uitzien naar het moment dat je verder kan lezen. Een boek waarvan ik denk dat het werkelijk voor iedereen een leuk boek is. Geen zware filosofie, herkenbaarheid in het onalledaagse en natuurlijk, een schitterende pen. Mocht je écht niet weten wat onder de kerstboom gelegd, dan zal dit bij iedere lezer goed scoren. Dik is het ook al niet !

Amélie Notomb, De winterreis, 2009

Een mens leest al eens iets

2010-12-14T15:21:00.000+01:00

I have found that most people

are about as happy

as they make up their

minds to be.

Abraham Lincoln

Lang leve de stempels.

2010-12-12T11:17:00.001+01:00

En wat zit er morgen in de tas voor sommige collega's ? Onverantwoord zoet. Met alle miserie van de laatste tijden heeft menig collega al eens moeten inspringen voor mij.
Eerst had ik kaartjes geschreven tot ik merkte : dat is nog helemaal niet goed. Oftewel : ik hou het nog altijd geen kwartier vol, het vasthouden van een pen. Dat gaat wat worden met de kerstkaarten !
Dus geen fijne motoriek met kracht (zoals het vasthouden van een pen) hier maar 'plof' met die stempel.

Goed dat mijn zusje mij voorziet van al dat nuttigs !

Kerstsfeer

2010-12-09T11:22:00.004+01:00

Minder kerstversiering dan vorig jaar en wellicht heeft dit er iets mee te maken. Maar toch, we zijn er aan begonnen ! Nu de kerstkaartjes nog ...