Stoppen met roken


Hij is gestopt. Op nieuwjaarsdag. Een half jaar ik-ga-stoppen is er aan vooraf gegaan. In Parijs pakte hij zijn laatste sigaret. Voilà, gedaan.
Wijs besluit en toegejuicht door iedereen !

En zo was hij op nieuwjaarsdag ... ziek. Grieperig maar ook behoorlijk zenuwachtig. Ik kon maar beter uit zijn buurt blijven. Vandaag, dag 2 was het evenzo moeilijk. Nu en dan komt hij mij een knuffel geven : dan weet ik dat hij eigenlijk slechtgezind is maar met man en macht vecht tegen de demonen van het roken.
Hij wil geen winkel in waar ze sigaretten verkopen. Te verleidelijk.

Keer op keer loopt hij blindelings naar de snoepkast. "Wil je ook iets ?" vraagt hij me. Soms zeg ik ja en stop het er nadien weer in. Kwestie van solidair te zijn, hem niet al te veel schuldgevoel te geven.

Nooit gedacht dat ontwenning zo erg kon zijn. Het is maar dat ik het weet of ik zou mijn eigen echtgenootje bij momenten niet meer herkennen : hij raast door het huis en doet plots gekke 'turnoefeningetjes' omdat zijn lijf onrustig is.

We zijn bijna 48 uur verder ! Volhouden liefje !