Intellectuele constipatie

Het thatcherisme staat onverminderd model voor het politieke klimaat waarin we vandaag leven. Harteloze privatiseringen en bezuinigingen, het middenveld de mond gesnoerd, vakbonden bij het grof vuil, het sociale gezicht van Europa helemaal zoek. 

Alsof de tijd heeft stilgestaan.

 Het is intriest dat de huidige politieke klasse in de strijd tegen de economische crisis niets beters kan bedenken dan de kille Thatcher-logica van de jaren tachtig. Niet eens de nuances van sociaal misprijzen en hardvochtigheid. 

Wat een nederlaag, wat een intellectuele constipatie ! 

Hugo Camps in 'De Morgen', 14 janauri 2012

 

 

zoete oorlog

In twee winkels heb ik dit al gezien. Dus gewoon, in de 'rayon' suiker en zoetwaren, is een ijverige ziel bezig om een krantenartikel te kleven over Stevia met niets dan slechte kritiek.
Een tijd heb ik gedacht dat dat van de producent van Candarel kwam, dat diegene die de rekken vulde (soms zijn dat toch de mensen van het merk zelf, of vergis ik me ?) een vorm van 'anti-reclame' wilden houden. Maar later zag ik (ik kan me vergissen), dat Candarel zelf Stevia zijn zijn assortement heeft opgenomen. Misschien is het dus wel dat andere merk, waarvan ik niet onmiddellijk zie dat ze stevia hebben opgenomen.

Toch blijf ik het raar vinden, zeker omdat ik het in twee supermarkten gevonden heb. Stel u voor dat een of andere ijverige ziel van de CM nu plots naast de bierbakken hun nieuwe campagnemateriaal over het gevaar van het bierbuikje hangt ?

Ik vind het uiterst verdacht !

De wondere wereld van het www !

Even geleden - zondag - mij geamuseerd met twee schoonheden op het internet. Mindbloom en Pinterest.

Mindbloom is software die simpelweg over je leven gaat. Welke doelstellingen wil je bereiken en hoe ? Wat is je motivatie om iets te doen ? Grafisch heel erg mooi gemaakt vind ik, misschien zelfs té mooi waardoor je ook wat tijd verliest. Check out deze clip die meer zegt dan (mijn) woorden !

Mindbloom Life Game - Tour from Mindbloom on Vimeo.

De uitnodiging voor Pinterest zat ook al even in mijn mailbox, maar mijn account werd vandaag pas geactiveerd. Ook hier weer : geweldige software, een soort Delicious, maar nu met beelden ! 

Soms denk ik : ik wil wat minder voor die computer zitten. Maar hé, er valt hier veel te ontdekken én te beleven ! 

Het eerste boek

Het eerste boek van 2012 is gelezen. Het is een totale toevalstreffer, het gevolg van de bibliotheek die hier helemaal opnieuw werd georganiseerd (volgens SISO) en het bijgevolg ontdekken van nog niet gelezen boeken. Tijdens het herschikken van alle boeken vond ik immers een nieuwjaarscadeautje van ... 2009.

Twee jaar heeft het boek geduldig op mij gewacht, hoog tijd dus ! 

Het autobiografisch boek vertelt het verhaal van Catherine Sanderson die blogt en door haar blog andere mensen ontmoet. Van het een komt het ander en soms weet ze zelf niet meer of ze nu wel nog Catherine is dan wel Petite Anglaise, haar nickname op de blog. Want geef toe, is niet iedere blogger virtueel knapper, socialer, alerter, attenter dan the real thing ? 

Daarnet zag ik dat de blog nog altijd bestaat, maar niet meer echt bijgehouden wordt. Dat je op je blog best niet vertelt dat je dit tijdens je kantooruren doet, heeft ze zelf ervaren, het is maar of je baas je daarom kan ontslaan. 

Geen superboek, maar toch goed geschreven en voor blogsters toch wel aan te raden als zeer ontspannende literatuur. En dat mag er ook soms zijn ! 

Catherine Sanderson, Petite Anglaise 

als ik terug 20 was

Pimkie vroeg aan heel wat vrouwen wat ze zouden doen als ze terug 20 waren. Een mooi filmpje is dit. De 70-jarige dame die gewoon 'a boyfriend' zou willen, deed me glimlachen, liefde en verliefdheid is wat het leven mooi maakt.

Soms mis ik wel dat gevoel van 20 jaar zijn. Dan zie ik mezelf terug in mijn studententijd, omringd door goede vrienden, in een leven dat eigenlijk bijna geheel geleid werd door mijn passies. Want als student mag je je geheel en al overgeven aan wat je boeit, leef je nog eens in een omgeving die dit alles versterkt. De grootste zorg was voor mij toen gewoon slagen en omdat na het eerste jaar al bleek dat dat niet problematisch was, mocht ik me inderdaad vol zelfvertrouwen aan die passie overgeven.

20 jaar en ook het gevoel dat de hele wereld nog open lag. Ik weet dat ik grote idealen had over wat ik zou kunnen doen als werk, dat ik totaal niet honkvast was - waar ik gretig gebruik van maakte door tussen mijn 18 de en 25 ste zowel enkele jaren in Gent, Leuven als Antwerpen te wonen en dat ik in alles "heel mobiel" was.

2 x 20 + ...

Ondertussen ben ik dubbel zou oud en kan ik misschien mijmeren dat ik 'alles ligt open mis', ik waardeer het ondertussen ook dat er een boel grote zaken zijn waar ik mij geen zorgen meer over hoe te maken : of ik wel een (goed) lief zou hebben, of ik voldoende inkomen zou hebben, of de vriendschappen zouden blijven bestaan. Ja, ja, en grotendeels zijn ondertussen de antwoorden op deze vragen.

20 terug, het is een mooie herinnering. Maar of ik echt zou willen teruggaan ?

Al bij al niet denk ik, omdat iedere leeftijd nieuwe perspectieven betekent en de weg gaande misschien 't mooiste is.

Tenslotte heb ik al geleerd dat wat écht telt trouwens toch blijft. De liefde bijvoorbeeld. De vriendschap.

verantwoordelijkheidsbesef bij de bank

Onrechtvaardige structuren veroorzaken nieuwe ongerechtigheid. (...). Maar laten we dichter bij huis blijven, met een actueel voorbeeld : de kwestie van de bonus en het salaris van de manager. Bestuursvoorzitters verlangen topsalarissen, ook nadat ze de onderneming hebben geruïneerd. Bankmanagers incasseerden hun contractueel overeengekomen hoge bonussen, ook toen de economische situatie van het bankbedrijf daar absoluut geen aanleiding toe gaf. Hier dient zich niet alleen de kwestie van matigheid (zelfbeheersing) aan, maar ook die van structurele gerechtigheid : de een verarmt en de ander weet niet war hij zijn geld aan moet uitgeven. Ik ben er in principe tegen dat in dergelijke situaties de staat altijd ingrijpt. We mogen bij banken toch zoiets als verantwoordelijkheidsbesef veronderstellen : dat ze zelf voor toezichthouders zullen zorgen en dat ze zich zullen onderwerpen aan de door hen zelf opgelegde regels. De elite van ons leidinggevend kader geeft een brevet van onvermogen af als ze van buitenaf moet worden beteugeld. 

NOTKER, W. De zeven zuilen van geluk, Averbode 2011

Ik kan daar moedeloos van worden. Dat banken gered worden, daarvan kan ik de noodzaak van begrijpen, al zou het natuurlijk nooit zover mogen komen. Maar toen ik gisteren over de bonussen van Dexia hoorde en dat dit is om het 'goede personeel' te houden, dan kan ik niet anders dan besluiten dat een kleine groep mensen (die van de topbonussen) zeer goed voor zichzelf weet te zorgen en wellicht op die manier dat ze totaal buiten schot blijven wat ze ook doen. Verantwoordelijkheidsbesef hoort blijkbaar niet bij de omschrijving van een (top-)bankjob.

om te onthouden ...

Mindfullness

1. In het  nu zijn

Meer in het nu zijn : dat is mindfullness. Dat betekent niet dat je geen plannen mag maken voor de toekomst; het gaat om de intentie waarmee je met die toekomst bezig bent. Schrijver van het boek ‘De kracht van het nu’ Eckhart Tolle : “opruimen na de afwas, een strategie voor een bedrijf ontwikkelen, een reisje voorbereiden – wat is belangrijker : het proces zelf of het resultaat dat je door dat proces wil bereiken ? Dit moment of een toekomstig moment ?”

Uit : de stilte spreekt, Eckhart Tolle, Ankh – Hermes.

Uit de Flow Special 'Mindfullness doeboek' 2011 

Simpel !

en wie er persé nog tekst bij wil kan dat hier vinden. 

prepensioen jobs in plaats van prepensioen

Door de nieuwe pensioenhervorming ziet de nabije toekomst van sommige collega's er plots heel anders uit. In plaats van nog een jaar, of twee jaar te werken, wordt dat 7 jaar.

Daar heb ik toch wat mee te doen en ook al begrijp ik best dat we met z'n allen langer moeten werken (of liever : mogen, want het is toch het gevolg van een betere gezondheidszorg en een hogere levensverwachting), heb ik best wel met hen te doen. Misschien hadden ze al concrete plannen (een jaar is niet zo ver) of telden ze al een beetje af. Maar goed, die collega's van mij die houden het nog wel even vol.

Bij Barbaramama las ik een uitdagend berichtje dat er zijdelings mee te maken heeft. Niet zozeer met dat 'lange werken' maar : moet ik nog 20 jaar hetzelfde doen ? En misschien heb ook wel heel andere talenten. Zij is een veertig en verpleegster. Afgezien van het feit dat ik mij afvraag of alle jobs sowieso goed uit te oefenen zijn eens de 60 gepasseerd denk ik dat ze gevoelige snaar raakt die wel eens met het pensioendebat te maken heeft.

Het zou wel eens kunnen dat mensen echt wel willen blijven werken maar niet hetzelfde willen doen, dat ze tegen dan uitgebrand zijn, op automatische piloot werken en nog weinig vreugde in hun werk vinden.
Ik heb trouwens niet de indruk dat de meeste mensen die op pensioen willen - en gezond zijn - aan het eind van hun krachten zijn en zich willen terugtrekken uit de maatschappij om enkel en alleen maar een huisje-tuintje leven te leiden. Sommige van mijn gepensioneerde vrienden zijn heel actief in het vrijwilligers werken en ondersteunen onzichtbaar veel mensen. Denk maar aan de voor de hand liggende oma's en opa's in een maatschappij met een tekort aan kinderopvang en drukke ouders met weinig tijd voor hun kinderen. Niet dat ik het 'maar normaal' vindt dat grootouders dit doen. Ik weet niet of ik, nu nog 'in de kinderen' zo gretig ben om 'het nog eens te doen', maar mochten alle grootouders morgen plots 'afhaken', dan zou het land toch een beetje stil liggen denk ik en dat is niet het enige dat ze doen.

Komt de groep mensen voor wie de job te zwaar wordt eens de zestig gepasseerd. Ik besef dat het een heikel onderwerp is, maar mensen in de verzorging, met onregelmatige diensten, die veel moeten tillen, is dat evident ? Kleuterleidsters die ondertussen zelf oma zijn, voor een klas ? Als zoveel jonge leerkrachten in het onderwijs afhaken omwille van de werkdruk en vooral de stress, mag je dan verwachten dat een zestiger géén problemen daar onverschillig voor is ? Zo zijn er vast nog een aantal jobs, ik noem er maar enkele.

een pleidooi voor pre-pensioenbanen

Zou het een oplossing zijn om deze mensen een alternatief te bieden ? Of de jobs die ze uitvoerden, 'zachter' te maken door de werkbelasting te verminderen ? Ik verzin maar wat : dat die postbode van zestig wat minder straten moet bedienen ? Dat die leraar minder uren moet presteren ?
Of zouden er lieden zo creatief kunnen zijn om zoiets te zien als pre-pensioenbanen ? Iets helemaal anders dus, maar toch nodig in de maatschappij en iets waarin een zestiger zich nuttig voelt en niet overvraagd ?

Zo zou ik het best vinden mochten een oudere heer of oudere dame aan het onthaal van de bibliotheek zitten die heel belezen is en tijd heeft. Of misschien kan iemand al zoals leesmoeders hier en daar (het zijn nu wellicht allemaal leesoma's !) kinderen individueel of in kleine groepjes helpen bij het lezen. Of misschien kan ik als leerkracht uit het middelbaar onderwijs, ouders en leerlingen helpen met ADHD, autisme, leren leren. Die nood is ontzettend groot, maar de zorg is zeer klein.

Prepensioenbanen zouden de werkdruk én de frustratie van de actieve beroepsbevolking kunnen drukken. Frustratie en werkdruk omdat zij er de tijd niet voor hebben.

Is dat financieel haalbaar ? Ik heb er geen idee van. Ik weet wel dat ik (nu al !) minder ambitieus ben dan toen ik 25 was en het niet erg zou vinden om als 60er een job te hebben met 'minder prestige' en minder werkdruk. Wie als 60er een (nieuwe) job aanneemt zoekt eerder naar voldoening en zingeving en doenbaarheid. Het hoeft niet ambitieus te zijn, er hoeven geen doorgroeimogelijkheden te zijn en het mag best een plaatsje in de schaduw zijn denk ik.

Maar dat lost natuurljk nog het probleem niet op van Barbaramama : wil ik als veertiger nog 20 jaar dezelfde job doen ? Want die vraag kan zo dreigend zijn dat het gevoel alleen al 'nog 20 jaar van dat' iemand moedeloos doet verlangen naar 'pensioen' ; terwijl hij of zij misschien gewoon iets anders wil.

ode aan het alledaagse

Ik roep loopmaat Julie & Partner uit tot de Meest Verstandige Eindejaarsvierders van allen. Terwijl wij hier het zoveelste lijstje boodschappen doen en het huis nog maar eens van boven tot onder wordt schoongemaakt, zijn zij geheel en al zorgeloos om eten en drinken en hoeft het schoonmaken voor hen ook al niet want ze zijn niet eens thuis.

Weg met de geit, moeten ze daar gedacht hebben of liever : weg op de skilatten, want ze vertoeven in een of ander ski-oord. 

Wellicht zou het nog te druk zijn voor mij, zoveel mensen opeengepakt in een te kleine hotelkamer, maar ze zijn tenminste ontsnapt. Ontsnapt aan de feesten en de drukte, de obligate zoenen en geschenken, de lijstjes, de overvolle magen, het aanschuiven in de winkels met overvolle karren. 

Kerst en Nieuwjaar. Twee feesten op amper 8 dagen, teveel eten, teveel drukte, teveel zoet, te veel volk, kortom : van alles teveel. 

Voor sommigen zijn dit hoogdagen, niet in het minst voor vele zelfstandigen - en het is hen zeer zeker gegund - maar mij kan het bekoren. 

Niemand verplicht me natuurlijk om mee te doen. 

Ach nee ? 

Laat dat laatste nogal tegenvallen. Familiefeesten : zeg daar maar eens nee tegen. Dat lukt niet. En met alle begrip. Familie, dat is samenkomen. Een familie die niet samenkomt houdt op familie te zijn, wat de mogelijkheden van de digitale wereld ook zijn. En natuurlijk, het is prachtig om familie te hebben. Alleen - en dat zit me steeds hoger - lijkt het hoofddoel van zo'n feest het binnen werken van zoveel mogelijk eten.

Wie heeft in hemelsnaam beslist dat feesten en eten onvoorwaardelijk samen gaan en er zonder (goed en veel) eten geen feest is ? 

Wanneer ik dit tegen manlief zeg staart hij naar mij alsof ik aan anorexia lijd, want als er één ding is dat hij aan mij zou willen veranderen (er zijn er beslist meer) dan is het mijn eetlust. Of nee, tel daar ook maar drinken bij, want verder dan 1 glas alcohol waag ik mij niet, de aantrekkelijkheid van iemand die 'glaasje op heeft' ontgaat me totaal, evenals de humor die dan komt boven drijven. 

Nee, ik ben  geen feestvierder en bijgevolg wellicht  gigantisch saai. Het liefste liet ik deze dagen aan mij voorbij gaan en nodigde ik de vrienden uit voor een etentje ergens in januari, zomaar,  niet om te feesten - hun vriendschap is een feest op zich - niet de maag vol te proppen maar om doodgewoon van hen te genieten, van hun alledaagse verhalen en hun alledaagse kleren, hun alledaagse verzuchtingen en hun alledaagse zelf. 

Een januarifeest voor het alledaagse dus. Voila, weeral een reden om te feesten ! 

een boek is altijd goed

Dit jaar heb ik het bijzonder moeilijk gehad met de cadeautjes. Vroeger kon ik er maanden op voorhand mee bezig zijn en de 'berg' cadeautjes groeide dan ook aanzienlijk, zeker voor wie mij zeer lief is. Want ach, dit is nou 'net iets' voor hem, dat gaat hij leuk vinden enzovoort.

Niets daarvan dit jaar. Het leek alsof iedereen alles al had. Dit jaar werden de familiecadeautjes gelukkig geruild voor één cadeau voor de persoon wiens naam je trok. Dus niet voor ieder nichtje, neefje, ... een apart cadeau maar eentje, zoals het wellicht in vele families verging. Maar omdat het bedrag toch redelijk was werden lijstjes gevraagd, wat ik wel net zo makkelijk vond, want je wist tenminste zeker dat de andere het fijn zou vinden en dat je cadeau niet op Ebay belandde.

Zelf moest ik ook een lijstje opstellen en in eerste instantie ging me dat slecht af. Tenslotte werd het vooral een lijstje van boeken. Nog méér boeken dus. En ik kreeg inderdaad een boek uit het lijstje, een 'zeer aan te bevelen' boeken trouwens, eentje waarvan ik vind dat iederéén het moet lezen !

Dit boek relativeert enorm, want je hoeft niet eens halverwege te zijn om te merken dat al wat onze politici het voorbije jaar bezighield er al decennia oud is. Kiesstelsels, kieskringen, het is geen exclusiviteit van de 21ste eeuw. Het was wel gekomen.

Nieuwjaar komt eraan en omdat mijn echtgenootje een superfan is van cadeautjes gaat de ronde nog eens door. Opnieuw stapelen de cadeautjes zich hier op, waarvan zowaar 3/4 in het rode 'De Standaard Boekhandel' cadeaupapier verpakt zijn. Nog eens boeken dus. Boeken voor ons huis dat volstaat met boeken. Maar boeken ook die ons maken tot wat we zijn : een gezin waar veel gelezen wordt, waar de tijden ingedeeld worden in interessevelden, de 'astronomieperiode', de 'middeleeuwse periode', de 'cognitieve gedragspsychologieperiode' , de Einsteinperiode, naargelang het onderwerp dat in zwang is. Met de onderwerpen van onze bibliotheek zou je zo een tijdslijn van ons gezin kunnen maken.

En opeens besef ik : als het boeken zijn, dan is mijn wrevel over cadeautjes onmiddellijk over.
Een boek is altijd goed.

J. Koppen, Belgische politiek voor Dummies

Examenstress (bij ouders)

Het is ook hier begonnen : de examenstress. Nu is dat al bij al niet zo erg. De oudste rondt momenteel zijn laatste jaar ASO af en doet dat met ernst. Ik herinner me nog toen hij - begin van het ASO - examendagen als halve vakantiedagen zag, je was tenslotte vrij in de namiddag. En omdat diezelfde oudste tijdens het jaar alles wel netjes bijhield en er geen vakken waren waar er gesukkeld werd, werden die namiddagen gevuld met herhalen.

Nu zit hij in het laatste jaar en 't is toch wat zwaarder geworden. Wat ik vooral zie is dat het inzicht veruit primeert op het 'leren'. En zo moet er misschien ook meer gewerkt worden, wat beide kinderen beschikken hier over een schitterend geheugen.

Voor de jongste zijn examens ook weer iets van 'daar gaan we weer'.  (3 ASO) Vervelend, maar gewoon hard werken. Want dat doet ze gewoon. Ze legt de lat hoog en werkt 'gestaag' verder.

En wij, ouders denken : oef. We moeten daar helemaal niet achter zitten en we moeten niet eens zeggen dat ze moeten studeren want dat doen ze sowieso. Wij vragen geen lessen op, we controleren niets, we weten welk examen ze hebben en vragen op het eind van de dag of het gelukt is : hun planning en of ze er door zijn geraakt. Mochten er al vragen zijn van niet begrijpen dan kunnen ze bij ons terecht, zij het dat de jongste ook al eens uitleg vraagt aan de oudste. Maar meer moet dat dus niet zijn.

Ik besef dat dit een zegen is. Wij hebben het zelf ook nooit anders gekend. Manlief noch ik hebben ouders gehad die naast ons zaten om te leren of om ons te controleren. In alle eerlijkheid kan ik mij niet herinneren dat er kinderen in mijn klas waren die wél ouders naast zich hadden.

Nu hoor en lees ik hier en daar dat ouders speciaal verlof nemen om naast hun kinderen te zitten om alles mee te leren.  Chapeau ! Anderzijds denk ik : hier klopt toch iets niet. Ligt het aan de school en de leraars die het dan niet genoeg hebben uitgelegd ? Is het overdreven van een school om te vragen dat leerlingen zelfstandig kunnen werken ? Als dat een noodzaak is voor een groep kinderen (dat ze het inderdaad niet kunnen) dan stelt zich een volgend probleem : hoeveel ouders kunnen zich vrij maken, middag na middag ? Want dat duurt toch gauw 10 dagen ? En voelen al die ouders zich dan nog sterk genoeg om al die vakken mee te studeren en op een ietwat deftige manier uit te leggen ? Onlangs - ik ben even de referentie kwijt - zag ik nog op de Nederlandse Televisie een uitzending waar aangetoond werd dat dit zelfs heel verwarrend kan zijn voor een kind, zeker als het bijvoorbeeld over wiskunde gaat. De gebruikte methode van vroeger blijkt niet dezelfde te zijn als deze van nu.

Maar goed, het ene kind is het andere niet. Het ene zal meer zorg nodig hebben dan het andere.
Al blijf ik mij afvragen of we onze jongeren in het algemeen niet ferm onderschatten en zo bang zijn dat ze eens uitschuiven (een kind met een onvoldoende als gevolg van niet studeren haalt dat heus wel op als het de leerstof aan kan) dat we alles doen om dat uitschuiven te vermijden.

Maar zoals gezegd, het ene kind is het andere niet, net zoals de ene ouder de andere niet is.

Bij deze : aan alle kinderen en ouders met examens : veel succes !

eReader versus tablet

Ondertussen is bovenstaand boek uit en ik kan het alleen maar aanraden. Origineel, zelfs een beetje poëtisch. Alleen, 'plots' was het boek 'gedaan'. Het einde overviel me.

Kwam dat nu door dat boek, het verhaal of zat er iets anders achter ? Ik vrees het laatste. Omdat ik het boek als E-book las had ik niet echt door waar ik zo ongeveer in het boek zat. Voor mijn part had het nog kunnen blijven duren, het verhaal. De Eenzaamheid van de priemgetallen is immers geen thriller of detective waarvan je weet : als dat laatste stukje nog past is de puzzel af.

Anders was dat met het "Blauwe Maandag" van Nicci French. In dit boek is voor het eerst Frieda Klein, een psycho-analytica, het hoofdpersonage. Ook dit boek heb ik als E-book gelezen, maar hier was het einde helemaal niet onverwacht. De stukjes vielen allemaal op hun plaats en dan weet je : dit is het einde. Al wat er nog zou bijkomen zou trouwens ballast zijn.

Het is trouwens niet zo dat je bij een Ebook niet weet waar je ongeveer zit, je kan je 'progress' zien, zowel (percentueel bij bij) wat het hoofdstuk betreft als wat het hele boek betreft. Maar fysiek valt dat natuurlijk minder op, bij een 'echt' boek zie en merk je dat continu bewust en onbewust : zoveel bladzijden voorbij, zoveel nog te gaan.

eReader versus tablet

Ondertussen ben ik al aan het volgende E-book bezig en mijn argwaan tegenover E-books verdwijnt zienderogen.

Ik lees mijn E-books op een tablet, manlief heeft resoluut voor een E-reader gekozen. Ik had de tablet al maar werd pas enthousiast toen het lief met de E-Reader begon. Als ik zelf opnieuw zou moeten kiezen, dan zou ik niet weten of ik opnieuw voor de Tablet dan wel voor de E-Reader zou gaan. De E-Reader is veel minder belastend voor de ogen, wat toch niet min is. Hij is merkelijk lichter en compacter. De Tablet is robuuster, het is minder goed voor de ogen (werkt niet met eInk, er is een serieuze lichtgevende bron- maar hij is dan wel weer meer flexibel wat betreft het omgaan met verschillende formaten. Voor één ding heeft hij nog met kleine stip mijn voorkeur : ik kan 's nachts zonder lichtje lezen en stoor daardoor mijn echtgenootje niet. Ik heb het lichtje exact waar het moet zijn en kan heel duidelijk alles lezen. Het voordeel aan het nadeel dus.

Met een ebook in bed

Geen idee dat het bestond, een 'vrouwenthriller', maar dat hij vrouwen zal smaken kan ik best geloven.

Hier de voorstelling van het boek', maar wees gerust, het is al vertaald en lag al in mijn lokale bib te lonken !
In het Nederlands : Gudenkauf, voor mijn zusje 

Ik heb het boek in twee dagen uitgelezen. Op de flap staat er dat het verhaal zo uit de krant kon komen en dat is echt wel zo. Het is zo levensecht spannend !

Voor dit boek heb ik een heel aantal boeken van Lee Child verslonden. Zijnde :

De boeken van Lee Child zijn goed geschreven, hebben een goede vaart en behoren wellicht eerder tot de 'mannenthrillers' dan wel de zogenaamde vrouwenthrillers ! Ze draaien altijd rond hetzelfde personage : Jack Reacher, een ex-militair die door de Verenigde Staten zwerft. Ideaal om mee naar bed te gaan, want ook niet zo erg dat je er nachtmerries van krijgt ! 

Ondertussen blijkt dat er een film in de maak is met Tom Cruise die de rol van Jack op zich zal nemen. Hmmm afgelikte Tom als ruige Jack ? Ik zie het Brad Pitt eerder te doen ! 

Omdat ik dergelijke boeken bijna alleen in bed lees en mijn echtgenootje vroeger in slaap valt is het iedere keer lezen met de zaklamp. Ouderwets en echt wel te doen (voor een goed boek heb ik wel iets over) maar handig is iets anders. Het lief moet hetzelfde gedacht hebben en zette gisteren meteen een hele reeks ebooks op mijn tablet. Gedaan met lezen met de zaklamp maar nu gewoon op de tablet in bed. Gedaan ook met al die boeken rond het bed.

Gisteren ben ik begonnen aan 'De eenzaamheid van de priemgetallen' een boek dat ook al verflimd is en wel met Isabella Rossellini  was weer wel voor ... heel wat procent, want zo'n ebooks hebben geen bladzijden maar werken met procenten. Tenminste, dat is wat ik er toch gisteren van zag. Geen gedoe met het vinden (en verliezen) van een bladwijzer, want die kon ik mooi digitaal plaatsen. Ik denk dat het ebook hier wel z'n plaats zal vinden, maar dan enkel voor wat romans betreft. Wij hebben de voorbije weken zwaar geïnvesteerd in het inrichten van een bibliotheek in ons huis en dat zouden we niet doen als we beiden geen grote fans van het 'papieren' boek zouden zijn. Wellicht zal onze bibliotheek alleen de non-fictie boeken herbergen, met daarin ook grote kunstboeken en fotoboeken, de romans blijven wellicht op zolder of we geven ze gewoon weer weg. Romans lees ik zelden twee keer. Of worden ze vervangen door het ebook ? Ook dat is mogelijk. Non-fictie is een ander verhaal. Bij non-fictie maak ik graag aantekeningen, markeer ik hele stukken zoals een student en steek zelfs soms kleine samenvattingen of schemaatjes tussen de blaadjes. 

Voorlopig blijft het papieren boek hier dus echt gewaardeerd, al mag het in bed wat 'lichter' ; letterlijk en figuurlijk ! 

let's disco !

't zou zo in een of andere hippe discoclub passen denk ik. Niet dat ik er iets van afweet, van zo'n clubs en eigenlijk ook niet van eten. Maar in plaats van te wachten op feestje nummer zoveel maak ik alvast een feestelijk hapje voor een doordeweekse dag : vismousse met meloen !

vegetarisch is niet ingewikkeld

Ik word een specialist in 'supersnel koken' en het lief tevreden stellen. Toen hier, zonder veel gesprek en getwijfel, beslist werd om vlees te schrappen of te beperken tot een minium (gevolg zijnde van Jonathan Foer's 'Dieren Eten'), dacht ik dat het onmogelijk zou zijn om gevarieerd te eten. Verder dacht ik dat dat we altijd dure en zeldzame ingrediënten zouden moeten kopen, dat we bij wijze van spreken verplicht zouden zijn om naar speciale winkels te gaan.

Maar nee hoor, we doen het nu al ongeveer een half jaar en het smaakt, we doen onze inkopen nog altijd in de Carrefour/Delhaize/Aldi/Lidl (allen aanwezig in een straal van 3 km, de Carrefour op 500 m) en nee onze kast staat niet vol vreemde ingrediënten.

En dan de recepten. Ik probeer graag van alles uit, maar heb weinig liefde tot het koken en veel tijd wil ik er ook al niet aan besteden.

Momenteel ben ik grote fan van "Snel&Gezond, bijzondere recepten voor mensen met een druk bestaan" van Louise Pickford. Met al veel te veel kookboeken in huis haal ik ze momenteel gewoon uit de bib en kies de recepten die ik leuk vind. Vandaag wordt het dus een champion-mascarponepizza.

Vorige week nog maakte ik een venkel en citroen risotto. Om je vingers af te lekken ! Hier kwam wel een goeie scheut wodka bij en saffraan. Dan nog een paar muntblaadjes uit de tuin erop en oooo smullen !

Jeneverfeesten in Hasselt

We waren er voor de boeken, niet voor de jenever, maar genoten van deze superlekkere koffiebar !

als je geen zin hebt om te koken

maar toch lekker wil eten dan maak je gewoon quiche. Wat moet hier in ? Zalm, carpaccio, erwtjes en eitjes. Een kind kan het maken.
Bladerdeeg (ik koop dat gewoon) en in een kom de eieren (ik nam er 3), de carpaccio (ik nam 200 gr.), de erwtjes (ik nam 150 gr.) door elkaar mengen, peper en zout. Blokjes zalm op de taartbodem leggen, alles overdekken met het mengsel van de kom en hup 30 minuten in de oven. Nu ik het aan het opschrijven ben bedenk ik dat er best meer groenten zouden mogen zijn. Mislukken kan niet, dus de volgende keer meer groenten !

En o dat smaakt ! Beter nog is er net voor het serveren een paar blaadjes munt op leggen, je lekt je vingers af !

Eten fotograferen is dan weer iets helemaal anders, want op de een of andere manier ziet dat er zelden smakelijk uit op foto's !

Verleiding

gitaarles

spannend

Sinterklaas

Dit heb ik ooit aan Sinterklaas gevraagd, ik was er helemaal weg van !  Onmogelijk dat mijn ouders er toen zoveel geld hebben voor neergeteld, al hebben ze er wel een hele rit moeten voor maken.
En zie, alles komt terug, nu wordt deze organizer verkocht als vintageproduct tegen een schandalige prijs. Ik had 'm in het oranje, exact dezelfde.

Waarom hielden mijn ouders toch niet al mijn spullen bij ? Tien jaar moet ik geweest zijn, zoiets. En natuurlijk al 'op de hoogte'. Het doet me toch met heimwee terug denken aan die tijd.

1 september !

liefste dochter

"Wist je, dat je gemaakt bent van sterrenmateriaal, mijn liefste dochter?"

Gesprek tussen vader (mijn echtgenoot) en dochter (14) over het ontstaan van het heelal.

vakantie in foto's

vakantie in foto's

Vroeger - nog niet zo heel lang geleden - reisde ik veel en ver. Europa was iets voor tussendoor. Van alle reizen bracht ik poppen mee. Tot voor kort waren ze netjes uitgestald, maar vandaag had ik er precies genoeg van. Dozen vol poppen en herinneringen dus. Poppen uit India, Nepal, Bali, Thailand, China en nog wat oosterse landen, want daar heb ik het meeste gereisd.

Helemaal weg niet, maar toch op zolder.

vakantie in foto's

vakantie in foto's

vakantie in foto's

vakantie in foto's

vakantie in foto's

vakantie in foto's

vakantie in foto's