woensdag 13 mei 2009

de wereld draait door

Dit weekend las ik een artikel van Annelies Rutten in het Magazine van Het Nieuwsblad. Haar dochtertje bleek 's morgens ziek en dat was het begin van veel paniek. Niet omdat het dochtertje ziek was, maar wel omdat beide ouders moesten gaan werken, afspraken en deadlines hadden en niet zo meteen wisten wat te doen. Paniek alom, waarbij ze nog eens onder de indruk was van haar paniek : had ze niet eerst moeten 'moederen' ?

Een collega van mij zuchtte onlangs omdat ze 'de zaterdag' niet voor elkaar kreeg. 3 kinderen die naar muziekles (3 verschillende klassen en 2 verschillende locaties) moesten. Ze moest de hele voormiddag rijden van hier naar daar. "En dan kan ik 's namiddags beginnen met de kuis, de boodschappen". Op zondagvoormiddag bereidde ze haar lessen voor. Want gelukkig wou manlief voor het ontbijt zorgen en het middagmaal. 's namiddags was het even rustig om - zoals wellicht vele vrouwen op zondag - aan de strijk te beginnen in de vooravond, want de meeste wasmachines draaien in het weekend.

Onlangs hoorde ik nog een jongen van een jaar of 13 in volle familiekring klagen over zijn mama die op zaterdag 'seminarie moest volgen'. 'Ik wil dat mijn mama thuis is in het weekend'. Een valabele wens van de jongen, maar ik denk dat de mama al net hetzelfde wou.
Later zag ik de moeder in kwestie die het gesprek had opgevangen. Ze voelde zich zo schuldig. Maar niet deelnemen aan het seminarie bracht haar job in het gedrang.

Soms vraag ik mij echt af waar we mee bezig zijn. We werken ons te pletter. Voor veel ouders is thuiskomen van het werk gewoon switchen van job : eten klaar maken, boodschappen doen, huis schoonmaken, zorgen dat iedereen nette kleren heeft, administratie afwerken, en ... voor velen toch ook nog echt werken voor 'het werk'.
Is het nog allemaal combineerbaar ?

Ik ken een mama met een prachtige carrière en die heeft resoluut voor een 'nanny' gekozen. Het was dat of mijn carrière op een lager pitje, zei ze. Ze konden het zich - echtgenoot ook een carrière - veroorloven. Tja, dat gaat goed daar. Maar krijg je daarvoor kinderen, om ze te laten opvoeden door een nanny en ze een kwartier of soms helemaal niet, op een dag te zien ?

Terug naar de haard dan ? In mijn jonge jaren bleven de meeste mama's thuis. Ik had geen enkele vriendin wiens moeder wel werkte. Voor alle kinderen gold dat ze thuiskwamen en warm konden eten, mama was thuis. Ik kende alle moeders van mijn vriendinnen. Ik ging er spelen en om 4 uur kregen we van die moeders allemaal boterhammen met choco.
Ik heb er best goede herinneringen aan, maar ik ken evengoed oma's - ondertussen in de 70 - die daar ook goede herinneringen aan hebben, maar heel veel spijt hebben dat hun leven zich beperkt heeft tot de thuiszorg.

Vermoeidheid. Ik hoor het bij al mijn vriendinnen met kinderen. Ze doen allemaal zo ontzettend hun best maar zijn doodop. "Later wordt het wel beter", zeggen ze me, "als ze wat ouder worden". Maar dat ouder worden laat dikwijls lang op zich wachten. Ik ken immers heel wat Mama Hotels. En dat ze hun kinderen graag zien.

Natuurlijk !
Ik denk dat wij de eerste generatie ouders zijn waarvan het merendeel beiden gaat werken. Wij zijn eveneens de generatie ouders die overladen worden met informatie over hoe je al dan niet je kinderen moet opvoeden. Door al die opvoedprogramma's en -boeken wordt bijna constant de boodschap gegeven dat er zoveel kan misgaan en je bijna een bachelor nodig hebt om kinderen op te voeden. Eenvoudiger is het er zeker niet op geworden.

Wanneer zullen we de resultaten van deze generatie zien ? Zowel bij de kinderen als bij de ouders ? Hoe zullen we de eindrekening evalueren ?
Ik vraag het mij dikwijls af.

6 opmerkingen:

tijdtussndoor zei

Mijn jongens zijn ondertussen bijna volwassen maar nog doe ik dagelijks aan evenwichtsoefeningen. Onze relatie blijft in beweging. Ik twijfel of je ooit een echte eindbalans zal kunnen maken. Een relatie in openheid en vertrouwen geeft wel aan dat je goed bezig bent. Er valt veel te schrijven en vertellen over het onderwerp dat je hier aanhaalt.

Annelyse zei

Over dit onderwerp denk ik als mama van 2 (20 maand en 6 weken) toch ook regelmatig na.
Ik ben al tot de conclusie gekomen dat allebei fulltime werken onmogelijk is, zeker als ze naar school gaan (ik wil immers niet dat mijn kind woensdagnamiddag in de nabewaking zit en op andere dagen moet de nabewaking ook geen uren duren). Het probleem is dat werkgevers niet altijd even flexibel zijn op dit punt.
Ik mocht dankbaar zijn dat het crisis is, want anders had ik mijn 2 maand ouderschapsverlof aansluitend aan mijn bevallingsverlof gewoon niet gekregen.
Moeilijk ...

Lichtindeduisternis zei

Oh, dit is zo herkenbaar! Ik vraag me dezelfde dingen ook vaak af. Ik ga er een postje aan wijden op mijn eigen blog en naar jou linken, want mijn reactie hier zou veel te lang worden.

Goofball zei

Toen ik opgroeide werkten de meeste mama's van mijn vriendinnen, hoor.

Ik denk wel dat er nu steeds meer moeders zullen beginnen thuisblijven. Ik ken ook meerdere mannen die 4/5 werken om 1 dag voor hun kroost te zorgen.

Lien Braeckevelt zei

Heel terecht allemaal, ik vraag het me ook soms af. Nu is het voor mij nog net combineerbaar dankzij veel hulp van vrienden en familie en mijn vrije vrijdag. Maar ik vraag me af hoe ik het ga doen als Janne naar school gaat.

bengeltjes zei

Na de geboorte van mijn tweede kindje heb ik besloten om mijn job op te geven en als "meewerkende echtgenote" te werken.
Ik kreeg heel veel verschillende reacties.
Van: "als jullie het financieel aankunnen, moet je dat zeker doen" tot "ben je gek, dan ben je volledig afhankelijk van je man!".
Ik ben blij dat ik het gedaan heb. Ik werk 3 dagen per week (ma di do) en haal mijn kindjes om 16u af van school of van de crèche. De jongste is ook thuis bij mij op woensdag en vrijdag. Zalig. Toch besluipt mij af en toe het ongemakkelijke gevoel dat ik "verwend" ben. Dat ik "met mijn gat in de boter gevallen ben". "Dat ik niet moét gaan werken".
Dat dat niet zo hoort. Terwijl dat in vroegere generaties wel de norm was.
Het omgekeerde schuldgevoel, niet ten opzichte van mijn kinderen, uiteraard, maar ten opzichte van de andere mama's, die deze keuze niet kunnen maken.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...